Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

μπιτ λ(ε)ς.

video


εφτά δις άνθρωποι πάνω στη γη
όλοι τρώνε και κοιμούνται
οι καρδιές ρολόγια
σε αντίστροφο χρόνο
ζωντανοί σήμερα νεκροί κάποτε
ή μήπως
ζωντανοί κάποτε νεκροί τώρα;
η ευρώπη συνεχίζει να ξερνάει
κλειδιά κινητό και κέρματα
αίματα
σήμερα ξύπνησα μικρή
πολύ μικρή ίσα που με βλέπεις
αν σηκωθώ στις μύτες
ίσως να μπορέσω να πλύνω τα χέρια στον νιπτήρα
πλένω,πλένω
με μανία τα χέρια μου
μαυτά δε καθαρίζουν
νοιώθω τα χέρια μου ένοχα
για όλους τους νεκρούς του κόσμου
μα δεν τους σκότωσα εγώ γαμώτο
και το κεφάλι
μου μουδιασμένο
αδειασμένο
καταφέραμε να παγιώσουμε/παγώσουμε/γειώσουμε
την φαντασία μου.
σήμερα δεν έχω ωραία λόγια
σήμερα ξύπνησα μικρή
πολύ μικρή ίσα που με βλέπεις
αν σηκώσω τα χέρια μου ψηλά
ίσως και να με δει ο μπάρμαν
στο τέλος της μέρας η σκιά μου
θα μοιάζει πιο πραγματική
και από μένα την ίδια.
σήμερα ξύπνησα μικρή
πολύ μικρή ίσα που με νιώθεις
θα φταίει
που χθες με πήρε ο ύπνος
μέσα στο πλυντήριο

και πάλι δεν καθάρισα.

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Ανοιχτή επιστολή στον σκύλο μου.

μόλις ξύπνησα.είσαι κάπου πάνω στον καναπέ σε μια στάση ανάσκελα ανάποδα και το ένα πόδι μπλεγμένο στα μαξιλάρια.κοιμάσαι.πάλι. δεν κάνεις τίποτα άλλο. συνέχεια κοιμάσαι.
σε κοιτάω. γελάω. ψιθυρίζω ένα μικρό "έλεος¨.
πάω να κατουρήσω και δεν ξυπνάς ούτε από το καζανάκι.
το ραντεβού μας είναι στην κουζίνα πέντε λεπτά μετά.
στη πρώτη τζούρα του καφέ σε βλέπω να στέκεσαι στη πόρτα και να τεντώνεσαι.
σαν γάτα κάνεις ρε φλώρε.σου λέω.
ναι άντε έλα,καλημέρα.σου λέω.

χθες σε πήρα μαζί στο μαγαζί που βγήκα με μια φίλη.
εκεί όπου βγαίνω και σε αφήνω τόσες ώρες στο σπίτι μόνο σου.
ναι εκεί είμαι συνήθως.
δεν σαρέσει; δεν με νοιάζει.
σε χάιδεψαν καμιά τριανταριά άτομα μπορώ να πω
πως μερικούς από αυτούς που μου έπιασαν κουβέντα
τους έστειλα σε σένα για να με αφήσουν ήσυχη.
ναι σε χρησιμοποίησα.
παρατηρούσες το μέρος σαν να ήσουν κανας μπαμπάς που τσέκαρε σε τι μαγαζιά βγαίνει η κόρη του.
έλα τώρα είσαι επικριτικός πολλές φορές αλλά μόνο με μένα/μη λες ψέματα.
άργησα πολύ να σου φέρω κανα μπολ με νερό
το ξέχασα και εσύ μετά κράταγες μούτρα που δεν το κανα νωρίτερα
δεν ήπιες ούτε σταγόνα ρε μαλακισμένο.
τη φίλη μου τη θυμάσαι;
ήθελε να κεράσει χθες
πήρε αβάνες εφτάρες ήπιε μια γουλιά άντε δυο κι εγκατέλειψε.
και κάπως έτσι μείναμε τα δυο μας τα ξημερώματα όσο το πιερό έκλεινε
εμείς και δυο αβάνες εφτάρες ποτά.
θα σου δινα τη μια αλλά ήθελα να την πιω.

και φύγαμε παρέα εσύ ο συνοδός μου κι εγώ η αφέντρα.
πήγαμε στο πάρκο στις 7 το πρωί.εσύ νόμιζες πως εγώ σε σκέφτηκα
αλλά εγώ ήθελα να πάρω τσιγάρα από το περίπτερο στη γωνία.
κάτσαμε λίγο στο πρωινό φως.κατούρησες όλο το πάρκο
που μη λέμε ψέματα πάλι
δεν κατουράς μετά από ένα σημείο
απλά σηκώνεις το πόδι και με κοιτάς με ένα βλέμμα 
του τύπου "σε κατουράω".
ήρθες κι έκατσες πάνω στο παγκάκι δίπλα μου όσο κάπνιζα
σε κοίταξα  με κοίταξες
όχι δεν φιληθήκαμε αυτό έλειπε
σε κοίταξα και τα μάτια σου ήταν πιο μπλε απο ποτέ.
απο τον καταρράκτη σκουντάς πάνω στα έπιπλα.
ήσουν μια μαύρη μουντζούρα με μπλε μάτια στον ήλιο
και με κοίταγες και σε κοίταγα
παιχνίδι ποιος θα γελάσει πρώτος.

γελάσαμε και οι δυο 
και στις 7 τα ξημερώματα έσπασα 
σε χάιδεψα το ξέρω
όταν κλείνομαι στο σπίτι για μέρες
εσύ με βγάζεις βόλτες όχι εγώ κι αν δεν με δεις να τρώω
μιας και βλέπεις οτι το ξεχνάω δεν τρως ούτε εσύ 
ψυχολογικός εκβιασμός λέγεται αυτό
και πίνεις νερό και έρχεσαι να μου το δείξεις να μου πεις
πιες νερό σήμερα δεν ήπιες νερό.

σε χάιδευα ώρα στο πάρκο
το ξέρω το κάνω πιο σπάνια από όλους κι από κάποτε
βλέπεις δεν ζήτησα ποτέ να σε έχω ακριβώς ,κάπως αναγκάστηκα
κι εσύ ποτέ δεν φανταζόσουν 
πως δώδεκα χρόνια μετά θα κατέληγες μαζί μου.
και σιγά που ήθελες κι εσύ .

φύγαμε μεταφορικά αγκαλιασμένοι για το σπίτι.
συγνώμη που δεν είμαι συνέχεια από πάνω σου να σου πετάω μπαλάκια
και να σε ρωτάω που ξύνεσαι για να σε ξύσω
μαζί μου έχεις αλλάξει πέντε σπίτια
έχεις αργήσει να πάρεις τα φάρμακα και τα χάπια σου
και κάθε τόσο εισβάλει κόσμος άγνωστος στο σπίτι
κι εσύ πρέπει να κοινωνικοποιήθεις ενώ βαριέσαι.
σε πατάω συχνά πριν βάλω τους φακούς μου αφού δεν σε βλέπω
είσαι σκοτεινός τύπος.

καταλήξαμε μαζί
μερικές φορές περνάμε ωραία
εσύ με τους ύπνους σου κι εγώ με τα δικά μου
μερικές φορές περνάμε άσχημα
εσύ βρωμάς θάνατο κι εγώ με τα δικά μου.

δεν σου γράφω αυτή την επιστολή
για να υποσχεθώ ολοκληρωτικές αλλαγές στη συμπεριφορά μου
άλλωστε ποιος μπορεί να υποσχεθεί κάτι τέτοιο σε αυτή τη ζωή;
μπα δεν πιστεύω καν σε αυτές άρα όχι.
σου γράφω αυτή την επιστολή για να σου πω πως
ώρες ώρες μου σπάς τα νεύρα
αλλά αν θες ψήσου να μη πας πουθενά.
σαγαπάω σκύλε.και δεν στο δείχνω πολύ είναι
γιατί θέλω να μην χρειάζεται να σου επιβεβαιώνω συνέχεια πως το κάνω
δεν θέλω τέτοιες σχέσεις ρε σκύλε άσε που
το ξέρω οτι το ξέρεις
αφού εγώ σε βγάζω εγώ σε ταΐζω εγώ σε στεγνώνω με το πιστολάκι όταν βρέχει
εγώ σε κάνω μπάνιο εγώ σου λεω να κάτσεις δίπλα μου στον καναπέ
στο δικό μου δωμάτιο κοιμάσαι εγώ σε πάω στον γιατρό.
εσύ απλά υπάρχεις
όπως το πορτατίφ στο γραφείο απάνω.
δηλαδή είσαι τόσο γαμάτος
που εμένα μου φτάνει και μόνο που υπάρχεις/είναι αστείο.

θα τα πούμε λογικά σε λίγο στο σαλόνι
το γράφω όλο αυτό με κλειστή τη πόρτα στη κουζίνα
δεν θέλω να με επηρεάσει η παρουσία σου.
και να ξέρεις εμένα μου αρέσει πιο πολύ απολα να γράφω 
κι εσύ δεν ξέρεις καν να διαβάζεις 
και είσαι πολύ μαλάκας που δεν έμαθες να διαβάζεις 
γιατί αν ήξερες θα με ήξερες και μένα καλύτερα.

γεια σου σκύλε
τα λέμε σε λίγο.





















Ζορο.

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015

βρε τα παιδιά.


τα πιο μεγάλα λόγια 
είναι αυτά που δεν είπαμε ποτέ
γιατί τα χάσαμε

και τα κατάπιαμε μικρά παιδιά άρρωστα
σιρόπι κεράσι για το βήχα
μια μεγάλη κουταλιά και λίγο
τα θάψαμε μαζί με τα παιχνίδια μας
στα χώματα κρυμμένος θησαυρός
τα ξεχάσαμε
πάνω σε στρώματα θαλάσσης
που τα πήρε ο αέρας όσο εμάς μας έπαιρνε ο ύπνος.
τα πιο μεγάλα μας παράπονα
τα κρύψαμε στις σχολικές μας τσάντες
μέσα στη κασετίνα
τα κάναμε φαγουρόσκονη και τη πετάξαμε
στον μπροστινό απουσιολόγο.
τα πιο μεγάλα μας παράπονα
τα ήπιαμε με σοκολατούχο γάλα
κολλήσανε στα δόντια
και τα πλύναμε με το ζόρι πριν πέσουμε για ύπνο.
τις πιο γλυκές μας κουβέντες
τις πέταξε από το παράθυρο
ένας κομπλεξικός μαθηματικός την δεύτερη ώρα
και τις καπνίσαμε στα κρυφά
φροντιστήριο κοπάνα πρώτη.
τις πιο υπεύθυνες δηλώσεις που αφορούν την ζωή μας

τις κάναμε ξερατό στο πρώτο μεθύσι
και ο μπαμπάς στο σαλόνι
κοίταγε αυστηρά πάνω από την εφημερίδα
τις κάναμε χλαπάτσες με κωλόχαρτο
και τις πετάξαμε στο ταβάνι πάνω από την έδρα
τις ζωγραφίσαμε κακοφτιαγμένα γκραφίτι

με σπρέι κλεμμένα και η βαλβίδα λάθος.
τα πιο μεγάλα σαγαπω
μείνανε με κόκκινο σημάδι στα σεντόνια ή
γίνανε ραβασάκια που δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους

ήμασταν παρα
ήμασταν παιδιά και τώρα που μεγαλώσαμε
τα πιο μεγάλα λόγια είναι αυτά που δεν προλάβαμε να πούμε
και ανάθεμα αν ξέραμε πως ταχαμε γαμώτο.
ποτέ δεν είναι αργά;
φυσικά και είναι αργά και μάλιστα είναι
και πολύ αργά να πούμε.
ας μη πούμε τίποτα λοιπόν
ας τα κάνουμε όλα κι ας μη πούμε τίποτα
ας τα κάνουμε όλα όμως

και ποτέ δε ξέρεις
μπορεί να φτιάξουμε καινούριες λέξεις

μα ανάθεμα και πάλι
αν θα θέλουμε να πούμε πλέον

κάτι.

























Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

ε(ρε)θιστικά τσιγάρα.
















δε θα πω ψέματα
κάνω πολλά πράγματα καλά
αλλά το καλύτερο είναι το πόσο
επιδέξια κλέβω αναπτήρες
και μάλιστα το κάνω τόσο καλά
που ούτε εγώ δεν με παίρνω χαμπάρι
γύρισα σπίτι
πρώτος αναπτήρας/μπλε
δεύτερος αναπτήρας/μωβ
τρίτος αναπτήρας/μαύρο
άναψα τσιγάρο με τον τέταρτο
αναπτήρα Μάρλμπορο
δεν είναι πως εγκρίνω Μάρλμπορο
δεν μαρεσει
άσε που θυμάμαι κάτι βρόμες
που κυκλοφορούσαν για κου-Κλουξ-Κλαν
και κρατάω τα Μάρλμπορο μακριά για καλό και για κακό.

άναψα τσιγάρο με αναπτήρα Μάρλμπορο
γιατί ήταν διαφορετικός απ' όλους τους υπόλοιπους
αλλά αυτά τα ρομαντικά με έχουν φάει
και μπλέκω άσχημα
αφού στο τέλος 
αυτός θα ανάψει απλά ένα τσιγάρο
κι εγώ θα καπνίσω ένα τσιγάρο απλά.



                      -




ξύπνησα κι είχα στο στόμα
μου ένα τσιγάρο ζεζαλιζέ
που με κάπνιζε αργά και κάπου κάπου εβηχε

που με κάπνιζε αργά και βασανιστικά
και κάπου κάπου εύηχα
βογγητά με κοίμισαν ξανά

και ξαναξύπνησα ιδρωμένη
μενα σώμα κολλημένο 
διπλοπάνω μου. δεξι χέρι
στη καρδστο στήθος μου
κι εναριστερο
στη μέση μου χαμηλά.
κι ένοιωσα ζεζαλιζε τσιγάρο κι εγώ
που με καπνίζουνε και ξανακοιμήθηκα.
ωραίος ύπνος

τι να τον κάνεις αυτόν τον κανονικό κόσμο
αν όταν κοιμάσαι

είσαι πιο ζωντανός;



                        -



μαρέσει να χρησιμοποιώ τα τσιγάρα
σαν μονάδα μέτρησης τους χρόνου δηλαδή
θα κάνω πρώτα ένα τσιγάρο
και μετά θα πάω για μπάνιο
θα κάνω πρώτα ένα τσιγάρο
και μετά θα ντυθώ
θα κάνω πρώτα ένα τσιγάρο
και ύστερα θα πέσω για ύπνο
μόνο πριν σε πάρω τηλέφωνο
είναι που χρειάζομαι δυο τρία





                       -




κομμένα τα βιομηχανικά τσιγάρα
ένα ακόμα μεγάλο τίμημα της ανεργίας
και τώρα πάλι
καπνό χαρτιά και φίλτρα
είχα ξεχάσει πάντως
την ωραία αυτή στιγμή που
το τσιγάρο είναι σχεδόν έτοιμο
και το μόνο που χρειάζεται
είναι να το γλείψεις.




                   -




πρώτη τζούρα
δεύτερη τζούρα
τρίτη τζούρα
.
.
.
κάμποσες τζούρες μετά.
τασάκι.
.
.
.
πρώτη τζούρα
δεύτερ...
.
.
.
το κάπνισμα μερικές φορές θυμίζει φιλιά.
πολλά μικρά ίσον με ένα
και ποτέ ένα
δεν είναι αρκετό.








                    -
















Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

α λήθειες ή λίθιες.



επειδή όλοι υποτιμάμε των αριθμό των ηλιθίων ανάμεσά μας 
και κάθε τόσο μας αιφνιδιάζουν πρόσωπα "υπεράνω υποψίας" 
μάλλον πρέπει να ξανασυστηθούμε.






ξύπνησα σε μια ξένη πόλη
με κάμποσο ξένο κόσμο
και είναι από τις λίγες φορές
που μου φάνηκα γνώριμη.






προσπαθώ να σε πείσω πως σαρνιέμαι ώρες ώρες
μα έλα που σε συμπάθησε ο σκύλος μου
και άθελα του με προδίδει.






Έχω μια λάμπα στο σαλόνι
και κάθε που τη σβήνω ανάβει πάλι μόνη της
κι αφού τελειώσει
ξανασβήνει.






με τόσα λογοπαίγνια δε μπορώ πια
να γράψω τίποτα.
τι ποτά;






όταν γράφω μη μιλάς γιατί
είτε δε γράφω είτε γράφω
πάλι με εσένα ασχολούμαι.






το κινητό μου έχει γένος αρσενικό 
οποτε θέλει χαλάει και φτιάχνει μόνο του
όποτε θέλει χαλιέται και φτιάχνεται μόνο του.






το ότι επικροτώ την ειλικρίνεια
δεν σημαίνει ότι την επικροτώ κιόλας.





Προσπαθώ να μη σκέφτομαι εκ μέρους κανενός
είμαστε πολλοί έτσι κι αλλιώς μέσα στο κεφάλι μου.






το πράμα πάει τόσο καλά
που σίγουρα κάτι πάει λάθος







το μόνο που ζηλεύω στους άντρες
είναι που μπορούν να κατουρήσουν όρθιοι
α
και οτι μπορούν να κατουρήσουν όρθιοι.






ο ψυχολόγος μου, μου είπε
πως ο ψυχολόγος του, του είπε
πως του κάνω κακό.








η γη σηκώνει τα βάρη
και μας αφήνει ελεύθερους
και μόνους.