Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Δεν σκέφτομαι μα γράφω.

Εγώ ξυπνάω το πρωί νωρίς.
Εγώ πλένω τα δόντια μου.
Εγώ πάω στο πανεπιστήμιο.
Εγώ τρώω το θρεπτικό μου φαγητό.
Εγώ το απόγευμα διαβάζω τα μαθήματά μου.
Εγώ βλέπω τηλεόραση.
Εγώ πίνω ένα ποτήρι γάλα.
Εγώ φοράω τις πιτζάμες μου.
Εγώ πέφτω νωρίς για ύπνο.

Ας είμαστε ειλικρινείς.

Εγώ ξυπνάω απόγευμα.
Εγώ ξυπνάω με ανάσα μες στο αλκοόλ και τα τσιγάρα.
Εγώ σπουδάζω σε κάποια πόλη και μένω σε μια άλλη.
Εγώ τρώω σαβούρα ντελίβερυ πίτσα μπέργκερς.
Εγώ το βράδυ δουλεύω σε μπαρ.
Εγώ βάζω στους άλλους να πιουν τάλαμορ.
Εγώ γυρνάω ξημερώματα και βγάζω τα ρούχα μου όλα.
Εγώ πέφτω νωρίς το πρωί για ύπνο.

Ας είμαστε επεξηγηματικοί.

Εγώ ξυπνάω απόγευμα, βρίζω ατελείωτα που πρέπει να σηκωθώ από το κρεβάτι.Σηκώνομαι ώρα μετά κι ανάβω τσιγάρο ,κυκλοφορώ στο σπίτι γυμνή και μπροστά από το καθρέφτη λέω καλημέρα ,στους μαύρους μου κύκλους.Τα στομάχι μου, μου θυμίζει πως θέλει φαγητό κι εγώ το αγνοώ παντελώς.Κάνω ένα ντούζ,ψάχνω στα ρούχα μου μέσα ,να βρω κάποιο που να μη βρωμάει τόσο όσο τα άλλα και συνήθως τότε είναι που σκέφτομαι πως πρέπει να βάλω πλυντήριο, μα δε το βάζω , ανάβω τσιγάρο. Φεύγω από το σπίτι γεμάτη έξυπνες σκέψεις που όταν θα μπω μέσα απο τη μπάρα θα τις ξεχάσω όλες.Με μαεστρική μηχανικότητα ξεκινάω να  γεμίζω ποτήρια.Ποτήρια με νερό,με μπύρα, με ουίσκι ,με υγρά γενικότερα.Πίνω αμέτρητα σφηνάκια ,καπνίζω αμέτρητα τσιγάρα ,μπανίζω αμέτρητους ανθρώπους και από τα χέρια μου περνάνε λεφτά μετρημένα.Μετά από ώρες μένω μόνη στο μαγαζί με μια σκούπα και ένα μέτριο ηχοσύστημα.Τότε είναι καλή ώρα να ακούσω μουσική.Σε λίγο ξημερώνει.Μετά απο όλα αυτά τηλεφωνώ σε αυτόν που θέλω να δώ πιο πολύ από όλους μετά απο τόσους,σ'αυτόν που θέλω να μοιραστώ τις λίγες ώρες ακόμα μέχρι να κοιμηθούμε.Ίσως και σε κανέναν να μη τηλεφωνήσω,ανάλογα αν με έπρηξαν πολύ ή λίγο στη δουλειά.Και αφού ξημερώσει πέφτω γυμνή για ύπνο,με καμία δύναμη συνήθως να πλύνω τα δόντια μου ,με καμία διάθεση να αποχωριστώ τον ιδρώτα την τσιγαρίλα και το αλκοόλ απο το δέρμα μου.Και όσο για πλυντήρια έβαλα τόσα πλυντήρια με ποτήρια σήμερα που ένα ακόμα φαντάζει αηδία.Το χαμόγελό μου είναι συνέχεια ίδιο,τα μάτια μου ανοίγουν μέχρι κάποιο συγκεκριμένο σημείο και όχι περισσότερο,το δέρμα μου αγγίζει το λευκό και τα χείλια μου κολλάνε αργά μεταξύ τους.Πάλι ξέχασα να βάλω το ενοίκιο.Πάλι ξέχασα να φάω κάτι της προκοπής.Πάλι μου τελείωσαν τα τσιγάρα.

Εγώ ξέρω πως όλο αυτό δεν ακούγεται πολύ συναρπαστικό
αλλά ώρες ώρες είναι.
Εγώ ξέρω πως δεν είμαι πολύ ανέμελη και αέρινη
αλλά όταν είμαι, είμαι.
Εγώ ξέρω πως μπορείς να γίνεις πολύ καλή παρέα
κι αν θέλεις γίνε.
Εγώ ξέρω πως όλα φεύγουν κι έρχονται 
μα μέχρι τότε, μείνε.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου