Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Ειμεθισμένη.

Αραγε σα μεθάς τι κάνεις;
Το θυμάσαι τονομά μου 
ή ρωτάς άλλα και μαθαίνεις;
Κι άραγε μεθάς με ουίσκια σκότς και τέτοια
ή σε κερδίζει το φεγγάρι;

Την αγκαλιά μου μεθυσμένος την θυμάσαι
και το άρωμά μου θα το αναγνώριζες
εύκολα πιστεύεις;
Άραγε σα μεθάς
με ψάχνεις ή με διώχνεις
και θα με φίλαγες με αυτό το στόμα
γεμάτο αλκοόλ τσιγάρο;

Άραγε μεθάς ποτέ για μένα
ή ερωτεύεσαι μπλουζάκια τιραντέ;
Τόνομα μου μωρό μου το θυμάσαι
σα μεθάς και το ψευδίζεις μεθυσμένος
ή ξεγυμνώνεις με τα μάτια σου;

Την γεμίζεις την ατζέντα κάθε βράδυ
ή θα ευχόσουν να ήταν η πλάτη μου
το πρώτο πρωινό
φωτογραφικό σου ντοκουμέντο;

Σύντομα θα πιεις και πάλι,
ας είναι αυτό το ποίημα μου
παγάκι στο ποτό σου.

Πάρτο με το στόμα σου
και δώστο σε μια άλλη
ή άστο εκεί να λιώσει

και πιες με μονορούφι.












ο μόνος
λογος.

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

Αν(τ)έχω.

Δεν είμαι κορίτσι από σπίτι.
Δεν είμαι κορίτσι για σπίτι.
Είμαι κορίτσι από σπίτι σε σπίτι.
Ο δάσκαλος μ' ανάγκασε να γράψω με το δεξί
μα γώ κρατώ το πιρούνι απ' την άλλη.
Αν μου δώσεις κανέναν καλό λόγο να χαμογελάσω
να δεις που' μαι πιο όμορφη,
αλλά πρώτα πρέπει να μου δώσεις
κανέναν καλό λόγο ,που να πάρει
και να δεις που θα λάμψουν
και τα μάτια μου ακόμα, να πούμε.
Κι αν με θυμώσεις,
ωχ αν με θυμώσεις θα σας πάρει
όλους ο διάολος θα σας πάρει και τα ρέστα,
ταξιδεύω ινκόγκνιτο αχ πως
μ' αρέσει σαν λες το Σαν Φρανσίσκο Φρίσκο
μα κάθε που σε ψάχνω ποτέ μου δε σε βρίσκω,
α να κι ένας καλός τενίστας
κάθε που του πετάνε το μπαλάκι
το πετάει πίσω αλλά μόνο πίσω το πετάει,
στο ρεζουμέ κιόλας ποτέ δεν ήμουν καλή αθλήτρια
προτιμώ τις καταχρήσεις
άσε που αυτά τα κοντά λευκά σορτς
μου φαίνονται και πολύ γελοία να πούμε.

Μπίλυ βάλε άλλο ένα

κοντεύω το δέκατο τρίτο
κι αν θες να κλείσεις θα πάω στον πειρατή
να με κάνει πάλι ναυάγιο με τις ιστορίες του.
Απ' ώρα σ' ώρα η Γιολάντα ψοφάει
κι έχει πιάσει νέκρα
μυρίζει η Ανεξαρτησίας 
η Καλλαρη καμένους κροτάφους.
Πάω μια βόλτα
κι αν ξεχάσω να πληρώσω
δικό σας παιδί είμαι ,μη χαλιέσαι ,
απ' ώρα σ' ώρα η Γιολάντα ψοφάει
κι εγώ τελειώνω μ'ολαυτα.
Απόψε το τραγούδι θα είναι αγκαλιά.

σε μελωδίες κάλπικες χορεύουνε τα λόγια μου

κι ένας σκίουρος μου κλέβει τα τσιγάρα.
Ο κόσμος πάει για ψάρεμα
οι ερωτευμένοι ξεψειριάζονται 
κι εγώ λέω να πάω
να γράψω κανα ποίημα.



Σάββατο, 2 Αυγούστου 2014

ΜΠ√ .

Το κόκκινο τηλέφωνο
χτύπησε ξανά
και ξανά
τόσο που
έπεσε στο πάτωμα
μα χτύπησε ξανά
και ξανά
τόσο που
βούλιαξε στο χαλί
μα δε πνίγηκε
και χτύπησε ξανά
και ξανά
τόσο που
διαπέρασε όλους τους ορόφους
έφτασε στο έδαφος
μα χτύπησε ξανά
και ξανά
τόσο που
θάφτηκε στα χώματα βαθιά
κι εξαφανίστηκε
μα χτύπησε ξανά
και ξανά
τόσο που
έσκαψε λαγούμι μέχρι το κέντρο
κι άγγιξε τον πυρήνα
μα χτύπησε ξανά
και ξανά
τόσο που
απομακρύνθηκε πολύ
και το καλώδιο τεντώθηκε τελείως
τόσο που

ΤΣΑΚ

 το κόκκινο τηλέφωνο
   βγήκε από τη μπρίζα
     και ποτέ ξανά
       ξανά δε ξαναχτύπησε.