Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2014

Γράμμα στον ταχύ δρόμο.

Αγαπημένε μου ταχυδρόμε,

ξέρω πως η δουλειά σου είναι για μας η πιο ξεχασμένη,
κι όμως,
η πιο επικίνδυνη.
Έχω όμως παράπονο.
Με κάθε γράμμα που αφήνεις,
υπάρχει κάποιο που δεν αφήνεις.
Και αναρωτιέμαι αν εσύ το ξεκίνησες 
ή αν κάποιος σε ανάγκασε να μπεις σ' αυτή τη διαολοκατάσταση.
Το τελευταίο πρωί που δεν κοιμόμουν,
-και δεν έχουν περάσει πολλά από τότε-
σε είδα να περνάς με άλογο λίγες μέρες πριν,
με παρέα.
Ποια μοίρα σε έδεσε με αυτή τη κατάρα,
του να δίνεις και να περνάς,
τα κουδούνια να χτυπάς,
και κανείς το πρόσωπο σου να μη ξέρει;
Μήπως το επέλεξες;
η μήπως σημασία πια καμιά δεν έχει
αφού συνεχίζεις να περνάς
και ξυπνάς όλους εμάς;
Έτσι κι εγώ γράμμα να σου στείλω φιλικό,
για να΄χεις και συ την αλφάβητο
δικιά σου από κάποιον.

Αγάπησα Βλέπεις Γιαυτό Δέρνομαι Εσωτερικά.
Ζωή Ήθελα Θαυμάσια.
Ίωση Κόλλησα Λαίμαργη Με Νοσταλγία.
Ξέρω Όμως, Πως Ρωτώντας Σε
Τι Ύβρεις Φανερώνουν Χωρίς Ψυχή
Ωφέλεια,

εσυ δε θ'απαντήσεις.

Στείλε μου τη διεύθυνση σου αγαπημένε ταχυδρόμε
γιατί όλες εσύ τις ξέρεις,

κανένας τη δική σου.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου