Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

Τιγρη.γορος

Ένας ταρίφας χασικλής μαστούρωσε σε κούρσα
εδώ τουπα άσε να κατέβω στοπ
άντε μουπε ασεμε κατέβα στοπ
έχω έκτακτη κούρσα για Τέξας
και μαφησε στη διαχωριστική γραμμή του δρόμου
να κάνω κατακόρυφο και να τον χαιρετάω με τα ποδοδάχτυλα
ο ποδολαγνος ταρίφας χασικλής
και μπήκα και γω μέσα
με κάλεσε το ασανσέρ στον 13.
πήγα από τις σκάλες για να μη κουραστώ
ένας τίγρης εκεί μαγείρευε κοτόπουλο
να δοκιμάσω είπα μμμ
πολύ καλό τι είναι
καλέ πως είσαι έτσι τατουαριζμενη είπε
σαν εφημερίδα είσαι είπε
μμμ τι ωραία ζέβρα, να την δοκιμάσω είπε
ναι φυσικά σκέφτηκα
φυσικά και όχι απάντησα 
και ξεκίνησε να με κυνηγάει
μέχρι τον έκτο τραγουδούσαμε μπίλυ χόλυ ντεϊ
μέχρι τον τρίτο πίναμε και χαμουρευόμασταν
όταν φτάσαμε στο ισογειο κάλεσε ταξί και μέδιωξε
ο ποδολαγνος ταρίφας χασικλής ξανάρθε
είχε πιο σκούρο δέρμα πια
αντε μπες να φύγουμε στοπ
κι ο τίγρης με κοιτούσε έξω απο το λερωμένο τζάμι
μα ήτανε φιμε και δεν με έβλεπε κιόλας και πολύ
σχεδόν καθόλου

ξεκίνα μα πάνε αργά τουπα βιάζομαι
κι έφυγε με εκατό χιλιόμετρα την ώρα απευθείας
τραγουδούσε κι αυτός μπίλυ χόλυ ντεϊ
η τίγρης έγλυφε από μακριά τα χέρια του
κι εγώ φαταλιστικά έβαζα μάσκαρα 

σε καθρέφτη μεγέθους παιδικής πατούσας.



Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Δεν σκέφτομαι μα γράφω.

Εγώ ξυπνάω το πρωί νωρίς.
Εγώ πλένω τα δόντια μου.
Εγώ πάω στο πανεπιστήμιο.
Εγώ τρώω το θρεπτικό μου φαγητό.
Εγώ το απόγευμα διαβάζω τα μαθήματά μου.
Εγώ βλέπω τηλεόραση.
Εγώ πίνω ένα ποτήρι γάλα.
Εγώ φοράω τις πιτζάμες μου.
Εγώ πέφτω νωρίς για ύπνο.

Ας είμαστε ειλικρινείς.

Εγώ ξυπνάω απόγευμα.
Εγώ ξυπνάω με ανάσα μες στο αλκοόλ και τα τσιγάρα.
Εγώ σπουδάζω σε κάποια πόλη και μένω σε μια άλλη.
Εγώ τρώω σαβούρα ντελίβερυ πίτσα μπέργκερς.
Εγώ το βράδυ δουλεύω σε μπαρ.
Εγώ βάζω στους άλλους να πιουν τάλαμορ.
Εγώ γυρνάω ξημερώματα και βγάζω τα ρούχα μου όλα.
Εγώ πέφτω νωρίς το πρωί για ύπνο.

Ας είμαστε επεξηγηματικοί.

Εγώ ξυπνάω απόγευμα, βρίζω ατελείωτα που πρέπει να σηκωθώ από το κρεβάτι.Σηκώνομαι ώρα μετά κι ανάβω τσιγάρο ,κυκλοφορώ στο σπίτι γυμνή και μπροστά από το καθρέφτη λέω καλημέρα ,στους μαύρους μου κύκλους.Τα στομάχι μου, μου θυμίζει πως θέλει φαγητό κι εγώ το αγνοώ παντελώς.Κάνω ένα ντούζ,ψάχνω στα ρούχα μου μέσα ,να βρω κάποιο που να μη βρωμάει τόσο όσο τα άλλα και συνήθως τότε είναι που σκέφτομαι πως πρέπει να βάλω πλυντήριο, μα δε το βάζω , ανάβω τσιγάρο. Φεύγω από το σπίτι γεμάτη έξυπνες σκέψεις που όταν θα μπω μέσα απο τη μπάρα θα τις ξεχάσω όλες.Με μαεστρική μηχανικότητα ξεκινάω να  γεμίζω ποτήρια.Ποτήρια με νερό,με μπύρα, με ουίσκι ,με υγρά γενικότερα.Πίνω αμέτρητα σφηνάκια ,καπνίζω αμέτρητα τσιγάρα ,μπανίζω αμέτρητους ανθρώπους και από τα χέρια μου περνάνε λεφτά μετρημένα.Μετά από ώρες μένω μόνη στο μαγαζί με μια σκούπα και ένα μέτριο ηχοσύστημα.Τότε είναι καλή ώρα να ακούσω μουσική.Σε λίγο ξημερώνει.Μετά απο όλα αυτά τηλεφωνώ σε αυτόν που θέλω να δώ πιο πολύ από όλους μετά απο τόσους,σ'αυτόν που θέλω να μοιραστώ τις λίγες ώρες ακόμα μέχρι να κοιμηθούμε.Ίσως και σε κανέναν να μη τηλεφωνήσω,ανάλογα αν με έπρηξαν πολύ ή λίγο στη δουλειά.Και αφού ξημερώσει πέφτω γυμνή για ύπνο,με καμία δύναμη συνήθως να πλύνω τα δόντια μου ,με καμία διάθεση να αποχωριστώ τον ιδρώτα την τσιγαρίλα και το αλκοόλ απο το δέρμα μου.Και όσο για πλυντήρια έβαλα τόσα πλυντήρια με ποτήρια σήμερα που ένα ακόμα φαντάζει αηδία.Το χαμόγελό μου είναι συνέχεια ίδιο,τα μάτια μου ανοίγουν μέχρι κάποιο συγκεκριμένο σημείο και όχι περισσότερο,το δέρμα μου αγγίζει το λευκό και τα χείλια μου κολλάνε αργά μεταξύ τους.Πάλι ξέχασα να βάλω το ενοίκιο.Πάλι ξέχασα να φάω κάτι της προκοπής.Πάλι μου τελείωσαν τα τσιγάρα.

Εγώ ξέρω πως όλο αυτό δεν ακούγεται πολύ συναρπαστικό
αλλά ώρες ώρες είναι.
Εγώ ξέρω πως δεν είμαι πολύ ανέμελη και αέρινη
αλλά όταν είμαι, είμαι.
Εγώ ξέρω πως μπορείς να γίνεις πολύ καλή παρέα
κι αν θέλεις γίνε.
Εγώ ξέρω πως όλα φεύγουν κι έρχονται 
μα μέχρι τότε, μείνε.





Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

ΑΡΧΗ δια.

Εν αρχή αναρχία.
Τσιγάρα εδώ κι εκεί,μια τρομπέτα έπαιζε με τον εαυτό της κι ένα σαξόφωνο έτρεχε από πίσω της.Ο θείος καθόταν ήρεμος μόνος του στον κόσμο, σε μια κουνιστή καρέκλα.
Την πρώτη μέρα την πέρασε εκεί, τρώγοντας σογκοφρέτες γεμίζοντας τα γρασίδια με περισσότερα σκουπίδια.
Την δεύτερη ένοιωσε ολίγον δημιουργικός και καλλιτέχνης και βάλθηκε να φτιάχνει κουκλόσπιτα από σπασμένες λαμαρίνες,μπατζούρια και γυαλιά.Μέχρι που σε κάποια στιγμή έμπνευσης έκοψε καταλάθως το δάχτυλό του.
Η τρίτη μέρα τον βρήκε να πιπιλάει τον τραυματισμένο του αντίχειρα και η τέταρτη , να την παίζει ασταμάτητα έπειτα απο μια σειρά συνειρμών που τον καύλωσαν πολύ λόγω του πιπιλίσματος της προηγουμενης.
Την πέμπτη μέρα αφυδατωμένος πλέον, κατακλύστηκε απο ένα πνεύμα εθελοντισμού και ξεκίνησε να καθαρίζει παγκάκια απο χημικά και μολότοφ όπου και στο τελευταίο αποκοιμήκε κιόλας.
Ξύπνησε την επομένη με μια αίσθηση απέραντης μοναξιάς και μοναχικότητας, μάζεψε κόκκους καφέ απο το πάτωμα και μάσησε όσους μπορούσε περισσότερο σαν να έτρωγε ποπ κόρν.
Ο θείος μας λοιπόν την έκτη μέρα ,οδήγησε το τομάρι του σε ένα μπαρ και έψαξε μέσα στα ερείπια για κάποιο κλειστό μπουκάλι του οποίου ο δείκτης της αλκοόλης δεν θα ήταν κάτω απο 40.Με χαρά ξέθαψε εφτά μπουκάλια σκότς, έκατσε σε ένα ξύλινο σκαμπό και ξεκίνησε.Έπινε όλη μέρα και όλη νύχτα και καθώς ο θείος μας δεν ήταν συνηθισμένος σε κανενός είδος κατάχρησης, μέθυσε.
Ο θείος ήταν μόνος.
Ο θείος ήταν πολύ μόνος.
Ο θείος ήταν σταλήθεια μόνος.
Ο θείος μας ήπιε τόσο πολύ σκότς που έπεσε απο το σκαμπό.
Ο θείος μας σύρθηκε μέχρι την τουαλέτα του μπαρ αφού ήταν άνθρωπος με τρόπους και ήξερε πως αυτό που θα ακολουθούσε δεν έπρεπε να γίνει στη μπάρα.
Κι έτσι πάνω απο μια χέστρα, ο θείος μας ξεκίνησε να ξερνάει και να ξερνάει και να ξερνάει.
Ξέρασε το στομάχι του,ξέρασε το συκώτι του, ξέρασε την καρδιά του, τέλος ξέρασε και ένα ολόκληρο πλευρό.
Και κάπως έτσι ο θείος μας τα ξημερώματα της έβδομης μέρας ψόφησε.Καιρός ήταν άλλωστε, είχε αργήσει 7 μέρες.
Κι ενώ όλα έμοιαζαν καταδικασμένα, ακούστηκε ένα κρακ που τέτοιο δεν έχει καταγραφεί ποτέ στην ιστορία της ακουστικής πραγματικότητας της ανθρωπότητας,
ΚΡΑΚ
Και κάπως έτσι, το ξερασμένο πλευρό του θείου μας άνοιξε κι απο μέσα ξεφύτρωσε τι άλλο; Ένα ερμαφρόδιτο γκαστρωμένο μωράκι το οποίο έμοιαζε ακριβώς με τα ερμαφρόδιτα μωράκια που γεννιούνται στις μέρες μας.
Και κάπως έτσι ξεκίνησε ο κόσμος.
Με πολλαπλασιασμό και μαθηματική ακρίβεια, έπειτα απο την ανάλογη έρευνα που διέπραξα, σας διαβεβαιώνω πως αυτή είναι η αρχή μας.
Γιατί σας το λέω τώρα;
Μα γιατί απλά αυτή η βαριά αλήθεια, μου ήταν πια ασήκωτη και η ηθική μου δε μου επέτρεπε να πράξω διαφορετικά.Τώρα που μοιράστηκα μαζί σας αυτή τη πληροφορία ,θα πάω κι εγώ με τη σειρά μου να πιω κανένα σκότς και μη ξεχνάτε πως ξεκίνησαν όλα.
Εν αρχή αναρχία.
Σας γλυκοφιλώ και καληνύχτα.


(*Αφιερωμένο στη χριστιανοσύνη που θέλει τη γυναίκα πλασμένη απο το αντρικό πλευρό, το οποίο κατα τη γνώμη μου είναι πολύ άρρωστο και υπερβολικό σε σημείο να δυσκολεύομαι να πιστέψω πως το σκέφτηκε ανθρώπινο μυαλό.
**Αφιερωμένο στη μαμά και στο μπαμπά μου που με στήριξαν τόσα χρόνια και μου έστελναν λεφτά για να μπορώ να ασχοληθώ διεκπεραιωτικά με την μελέτη μου πάνω στην αλήθεια του κόσμου, την οποία ενώ θα μπορούσα να την έχω τελειώσει σε πέντε χρόνια, μου πήρε δώδεκα μιας και κατά διαστήματα πέρναγα περιόδους πνιγμένα στα ναρκωτικά με τους φίλους μου.
***Αφιερωμένο στον Κωστή Μαραβέγια . Δεν ξέρω ποιος είναι αυτός, κάπου είδα το όνομά του.)


Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

ε λα δω ρε μη φας ολ να σε δω























τώρα πια δε μπορώ
παρα να
παρανα
παρανανασάνω
παρά να
παρανοήσω

παρέα με τους πουθενάδες
έλα και συ να κάνεις
λελεπού τα προηγούμενα
κι αν είσαι
απο γκαφρά στεγνός
υπάρχουν εδώ σολότεκνα κάργα
να σου πέσει το σαγόνι
θα σε πληρώνουν
μέρα νύχτα κιετσι
συ μονάχα άσε τα σορολόπ

και τα επιθετικοπαθητικά

έλα δω να κάνουμε παρέα
ελα δω φορτσάτα

άστους να σου μιλάν στο ρελαντί
έλα μαρσαριστά

ελα να κάνουμε παρέα
να γιουχάρουμε ταδέσποτα
και να φτύσουμε στα πεζοδρόμια απάνω

έλα
και μην έχεις πίεση καμιά

ζωή είναι


θα περάσει


αφιερωμένο στη φίλη μου την Ελένη
που πιστεύει πως ο κόσμος δεν αλλάζει
μα αυτή τον αλλάζει μέρα με τη μέρα.

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

α πορεία.

07:00 τα ξημερώματα,σαλόνι,κρασί.σο λονλι.

έβαψα μαύρο το κορμί μου
και το βγαλα στα μπαλκόνια
να στεγνώσει
μα ένα κοράκι με ερωτεύτηκε
νόμιζε πως ήμουνα πουλί
ήρθε να με φιλήσει
με τρόμαξε
κι έπεσα
κάτω
χαμηλά
την επομένη
μαύρο γυναικείο σώμα στεγνό
κάπνιζε τσιμέντο
γυρω του είχε περιστέρια
κόκκινα
κι ένα κοράκι αποδίπλα
κράταγε ομπρέλα

ξημέρωνε εμφύλιος







Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Πολιτικο ποίηση.


Έχω μια κούπα με καφέ
στα πόδια μου ανάμεσα,
χέρια παγωμένα κρατάνε
στο δέλτα μου μπροστά.

Κατουράω τον γκόντη σας
κι όλα τα κυριλέ ισον
που σας δίδαξαν τον παστεριωμένο έρωτα.

Κατουράω τη δελόγκα σας,
όλα τα τετράτροχα κωλάδικα
άσπρα μπλε γκλόμπ
που σαβουριάζουν μύτες και μάτια,
σαγόνια ανθρώπινα.

Κατουράω τις οικογένειές σας
που σας καταστρέφουν τ' όνειρο
και κουβαλάν μανιωδώς επίθετα
σπίτια αυτοκίνητα.

Κατουράω τα εβδομαδιαία σας προγράμματα
που μένουν πάντα ίδια
και σας κάναν να μισείτε τις Δευτέρες
και σας κάναν να θρηνείτε τις Κυριακές.

Κατουράω τις κοινωνίες σας
που σας μάθαν να πηγαίνετε
χέρι-χέρι όλοι μαζί παρέα
και να μιλάτε στα τηλέφωνα
πιο πολύ απ'ότι να φιλιέστε.

Κατουράω στα ξανθά σας τα μαλλιά
την διαχρονική αγαμία που σας δέρνει
και είστε όλοι ανοργασμικοί.

Κατουράω τον  ακαδημαϊσμό σας,
το κιτρινιάρικο χριστιανικό σας φως,
τη νηφαλιότητάς σας,
την απλοϊκή σας ορθολογιστικότητα.

Και τώρα που σας κατούρησα
και σκουπίστηκα με τη γραβάτα σας
θα πάω να τελειώσω τον καφέ μου


σα κακή κοπέλα.




Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Μπορ ντε λο.

επικρατεί συγ χυσι 
τεραστίων διαστάσεων
πρωτεύουσας χιλιόμετρα
δε πάτησα 
δε βημάτισα και τόσο
ωστόσο
κάτι μυρίζει κάπου
ελπ
είδα ένα πουλί να τρέχει
τιρκουαζ μάτια γκαύλα κουβαλούσε
κιλά εικοσιαφτα 
αυτά
γιν αν ενώ όλοι κλαίγανε
και τραβούσανε τα αφτιά τους με μανία
και γελαγαγανε κάτω από
κάτω από
κάτω από
κάτω από
ΑΠΟΚΑΤΩ κι από πάνω κι από μέσα
κι απο έξω δεξιά κέντρο αριστερά 
ΦΦΦ
βούλιαξε ο κοσμος όλη μπολη
βούλιαξε η μπολη όλη 
και δεν άλλαξε τίποτα
κι αλλάξανε όλα
κι άλλαξα κι εγώ
κι έκατσα και το γραψα
πήρα το χαρτί τοφαγα
αισθανθηκα λίγο πιο 
περισσότερη κιετσι
χορτασμένη
ξεκίνησα με τα σύννεφα
να γαβγίζω οργασμούς
και για λίγο ένοιωσα 
πως ήμουν αλλου

νου.




















Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Μη δεν.

κάπου έβαλα τον δρόμο μου
σε κάποια τσέπη
                            σε κάποιο μπουφάν
μα τώρα δεν τον βρίσκω
                            μα τώρα τον έχασα
                            μα τώρα μηδέν
                            και τώρα
πρέπει να φτιάξω
άλλον θαρρώ

μα θάρρος     δεν έχω
μα θράσος     δεν έχω
μα θαθελα
ναχα κιαν είχα
να φτιαχνα κανα καινούριο

και λίγο πριν πάρω τη βαλίτσα μου
στο αριστερό μου χέρι και να μπω

να τον ξαναχάσω.



Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Σαντέ.λος.

Τις νύχτες τα
                       γα  λ
                             ματα
ξυπνούν
κι απο τις           πλατείες      φεύγουν.
Τα περι           στέρια              παίζουν.
μετα                στέρια
πόκερ και        
                            κ
                           ου
                             τ
                           σο
                                στα οδο στρω ματα.
Ταδεσποτα 
ελ    έγχουν
τ      η        ν
κατασταση,           και με διμοιρίες
σ
 α
  ρ
   ω
    ν
     ο
      υ
       ναι τη μπόλη,
ο     κ
ι      α
π     τ
ο     ο     ι
λ     ι      ε
υ     κ     ςτέλνουν φιλιά

ημια                                         στηναλλη,
                 κιολεσμα  ζί
                 σε μένα
                 που κοιτ   άω
                 και καπν  ίζω                         ,
                                               
και καπνίζω που κοιτάω σε εμένα κιολεσμαζί
                                                            στις νύχτες
                                                                            π
                                                                           ο
                                                                          υ
                                                                         κ
                                                                        α
                                                                       π
                                                                      ν
                                                                     ι
                                                                    ζ
                                                                   ω
                                                                  καισε
                                                                 σ
                                                                κ
                                                               ε
                                                              φ
                                                             τ
                                                            ο
                                                           μ
                                                          α
                                                         ι
                                                        .
                                                       .
                                                      .

                                        


                           

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

Χωρίσ Αθηνά.

Στην αρχή
έσκισα το κόκκινο
             το κόκκινο καλτσ on μου
έσκισα
το φόρεμα μου
το με τα λουλούδια
το           φλοραλ
συνέχισα με το τζάκετ μου
ου
αυτό το ξέσκισα τελείως μιλάμε
σκίστηκαν και καμπόσα
απο τα τσιγάρα μου τα άλλα
                              οχι τα εκείνα
και ύστερα
έσκισα το ποτό μου
και       το ποτό
           του ποτού μου
έσκισα
τα πάντα
               τα όλα
                          τους όλους
                                             παντού
με λύσσα γύρω μου
όταν κοίταξα
ήταν σκισμένα τοσοδούλικα
μικρά κομματάκια
και σα πήγα να σκίσω 
                και τα μέσα μου ακόμα
μπροστά σε έναν σκισμένο
καθρέφτη
είδα πως ήταν σκισμένα τα μέσα μου
ήδη
αλλά δε τοχα κάνει εγώ
άλλος
άλλος         το κανε
και ένοιωσα τόσο πόνο και σίχαμα
που μάζεψα απο το πάτωμα
ένα σκισμένο σιγκαρέτο
το κόλλησα με σελοτέιπ 
και το κάπνισα
τρεμάμενος
                   σκισμένος
                                   κόκκινος καπνός
μα λίγο πρίν το τελειώσω

με πήρε ο ύπνος και
πήρε το χαλί το χάλι μου φωτιά
και λιώσαν όλα και κόλλησαν ξανά

μα γω δεν ήμουν πια εκεί
                                     εκεί για να γελάσω.




Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

Αγόρι ή λίθιο.

Σε είδα χθες στον ύπνο μου,

σε είδα χθες στον ύπνο μου,
σε είδα να μαρνιέσαι 
κι εγώ να σε κοντροσολάρω στασου γόνατα 
και μαρνήθηκες τόσο πολύ,
λέει,
που άθελά σου
αρνήθηκες και σένανε τον ίδιο,
κι όταν έφυγα σκυφτοκεφαλομένα

και οι δυο πια
ήμασταν αδειασμένοι,

μα εσύ λίγο περισσότερο.





Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Ας μη λύσουμε.

Η σιωπή ανάμεσά μας
έχει μεγαλώσει 

τόσο

που πιστεύω θα ενοχλήσουμε τους γείτονες,
σε λίγο.

Τα βήματά σου είναι

τόσο σιγανά

που ξυπνάν οι αποκάτω
και τα χάδια μου σαν απλώνω
το χέρι μου στο σβέρκο σου
κάνουν τους                                        αποδίπλα,
να μας χτυπάν τους τοίχους.

Μωρό μου είναι η πρώτη φορά
που κάνουμε κουβέντα, τώρα που το σκέφτομαι
μωρό μου είναι η πρώτη φορά
                                         ,  τώρα που το σκέφτομαι
που τα λέμε όλα
                                         ,  χωρίς να λέμε τίποτα.






Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

Άχου!

Δύσκολα τα πράματα
φίλε εαυτέ μου
και τα βήματά σου,
κάνουν τα πεζοδρόμια να στενάζουν.
Αβέλεις ντρέσες
και κραγιόνια στα χείλια
κόκκινά σου φοράς.
Σφήνες στα μυαλά σου 
κι απολιάζεις στα μπο
των χειλιών σου τα χαμόγελα.
Βαβελιάζεις στα γραπτά σου
σούκρα βεριτά μα ποιός
να καταλάβει
                                  ποιός 
και μολορουφιέσαι
συνέχεια στις σελινιές βαθιά,
τα κατόλια βρέχουν
ταγαπημένο σου μπλου τζιν
και η αγάπη που σε γέννησε
σου παίρνει αργά όλη τη δόξα πίσω.
Κόζα-στακόζα κι ο καφές
ο πρώτος 
μα κι ο δεύτερος.
Ο σκύλος σου χαζεύει
απο το παράθυρο μια αδέσποτη 
σκύλα τροτέζα λιμπερτόζα
και το φώς της λούνας
μετρήθηκε 1 λουξ.

Δύσκολα τα πράματα
φίλε εαυτέ μου
μα αν κάθε βράδυ 
ειχες στο κρεβάτι φιξ το ζεταιμάκι σου
θα του λεγες γκούτα-τζόρνα κάθε μέρα με φιλιά.








Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Δήκαιο(χι).

Χάιδευα τα τσιγάρα μου όλο το βράδυ
μα συ δε βρέθηκες να μου
μα συ βαρέθηκες να μου
δώσεις κανα βλέμμα μονάχα κοίταγες τρ
είπες
τ' είπες
τ' είπα;
τρύπαμε με βέλ
ή έλα νακούσουμε 
λήγω τζαζ
να πιούμε και κανα ποτ
άκι να πιούμε 
και να παρα  μυθιαστούμε
                        ζαλιστούμε
κάθε φιλί θανε και
τελ ε φταίω.
Κοίτα δώ που φτάσαμε
ο,τι και να πούμε
κάποιοι θα το' χουν ήδη πει ,
γι' αυτό ας φιληθούμε αισθησιακά
και κινηματογραφικά
έλα να προλάβουμε ναγαπηθούμε
                                    ναγαμηθούμε,
πριν ξαναμαλωσούμε
και μετά και πάλι
το ονομά σου με έρωτα.





Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

έγλυψατηνπλάτημου.

Ώρες προσπαθούσα 
για ένα ποίημα
και στο τσιγάρο μου απάνω 
άκουγα και έγλυφα την πλάτη μου.
εσύ έχεις γλείψει ποτέ την πλάτη σου;
δεν έγραψα τελικά 
τίποτα δε μπόρεσα,
άκουσα όμως
και άκου το και συ ολόκληρο.

θα κάνω να γράψω ώρες.

θα γλύφω την πλάτη μου.


Ψυττάλεια Β [ Το Μετανοημένο Παλίμψηστο ] - Σαμσών Ρακάς




Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

Allez που;

μια αλε
που που ου
ρλιάζει μέσα στα π
απλωματα της σα πέφτει για ύπνο
άκου
σετην
σεπαρα
καλώ
καλέ μου άκου
σετην
σ' αυτήν
συ
γκεντρώσου που ου
ρλιάζει και λέει.

ω
ω
ω μωρό μου με πατάς με
πονάς με
ω μωρό μου
πάτα με ναι
κι άλλο πάτα
με ω
ω πονάω και
δε σταματάς γιατί
δε σταματάς
ω
ω μωρό μου ναι
χύνω ε
μωρό μου ε
χυσα.

εσύ
που δεν άκουσες εσύ
που δεν είδες εσύ
που δε μύρισες εσύ
που δεν άγγιξες εσύ

την τ 
έλειωσες εσύ
καλέ μου
την τελειωσες καλέ μου
την τ 
έλιωσες 

αλλά που 

πήγες

αλαπού;



Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Τι φ(ρ)άςη;

Σβήσε το φως για να σε βλέπω καλύτερα και δυνάμωσε τη μουσική μπας και μπορέσουμε να κοιμηθούμε.Αγόρασα ένα ζεστό παλτό για το φετινό καλοκαίρι, πολύ ωραίο το φαγητό, μήπως θα μπορούσα να έχω λίγο ακόμα γιατί χόρτασα;

Μου'λειψες, χαίρομαι που δεν είσαι εδώ. Σε σκέφτομαι συνέχεια, γι αυτό και είμαι τόσο συγκεντρωμένος σε ότι κάνω. Σε θέλω τόσο που δεν μπορώ να ζήσω άλλο μαζί σου. Μου φτιάχνεις την μέρα, ελπίζω από αύριο να μη σε ξαναδώ.

Το παράλογο και η αντίφαση υπάρχει σε όλους μέσα μας βαθιά εμφυτευμένο.Για κάθε ναι και ένα όχι, για κάθε τραγούδι μια σιωπή. Σε μια ζωή που είναι εξίσου λογικός ο παραλογισμός και παράλογη η λογική,οι τρελοί οικογενειάρχες και οι βαρετοί τυχοδιώκτες,
πώς ξέρουμε τι θέλουμε;
Πώς ξέρουμε τι είμαστε;

Βρείτε μου αυτόν που δε σχιζοφρένησε ποτέ του και που η σκέψη του με την επιθυμία του είχαν πάντα γραμμική ροή.Τον μοναχό που δεν έκανε βρώμικες σκέψεις και την πόρνη που δεν είχε ποτέ αγνές.

Κι αν σημασία εντέλει έχουν μόνο αυτά που γράφονται στα πρακτικά,για να οριστεί τι είναι ο καθένας μας,
ποιος γράφει αυτά τα πρακτικά;

Και μη μου πείτε κάποιος που βρίσκετε πιο πάνω, γιατί μένω στον τέταρτο και θα τον είχα δει σίγουρα.
Ούτε ότι ο καθένας κρατάει τα δικά του, γιατί αν θέλουμε μπορούμε να αντιγράψουμε και ύστερα θα ήταν και πολύ άδικο να πούμε.

Λοιπόν δε ξέρω ποιος τα γράφει αυτά τα γαμωπρακτικά
αλλά αν κανείς τον ξέρει να μου τον δείξει γιατί θέλω να του πω να με γράψει εκεί μέσα ως "ένας άνθρωπος-με-διαταραχές-στην-αντίληψης-της-πραγματικότητας-με-χρόνιες-ψυχώσεις-που-δεν-μπορούν-να-χαρακτηριστούν-ειδικότερα-ούτε-ως-σχιζοφρένεια-αλλά-και-ούτε-ως-χρόνια-παραληρήματα-που-αμφιταλαντεύεται-ανάμεσα-σε-ορθολογιστικότητα-και-παραλογισμό-και-που-ΔΕΝ-ΘΕΛΕΙ-ΝΑ-ΔΙΑΛΕΞΕΙ-ΠΛΕΥΡΑ-ΡΕΓΑΜΩΤΟ-ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ."

Ευχαριστώ.









Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

4

οταν μιλ
αμε ξ απλωμενοι ειναι που
τα λογια
λογια μας πάνε
προς τα παν ω και
αυτα είναι τα λόγια
τα λογια του
α ε ρ α
πατερα.
εμ ενα η μανα
μου με γεννησε 
ό
ρ
θ
ι
α
και 
επ
εσα
στο πατωμα του νοσοκ ομοίου κατω χαμηλα
και μια καθαριστρια 
δε βρεθηκε να έχει σφουγγ 
αρτιστα
αλλα
οι περισ
σσσ
ότεροι
γεννηθηκαν στα τεσ
σσσ ερα
και ετσι ειναι
που περ πατανε στα σκοτ
αδεια στα
4
και το 4 γραφεται
ή πανω αριστερα δεξια
ή αριστερα πάνω κάτω
ή αριστεροκατω δεξια λιγοπανω κατω
ή 
ή
συγνωμη φταιει 
μ αλλον
που γράφω ξ
απλωμενη και όχι στα 
....









Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Αν εικοσεσένα.

Τρέχω να σωθώ από
τα χρόνια που κατακάθονται
πάνω στις βλεφαρίδες
μα αθάνατοι είναι
όσοι περπατάνε.
Στα γενέθλια οι φίλοι μας θυμούνται,
στα γενέθλια και στις κηδείες
οι φίλοι θυμούνται.
Τρέχω μες στη θάλασσα πνίγομαι,
κάποιος με τραβάει απ τις μασχάλες,
και μου δίνει το φιλί της ζωής,
σαν ανοίγω τα μάτια έχει φύγει.
Οι γλάροι είδαν,
οι γλάροι ξέρουν,
μα σαν τους βασάνισα κανείς δεν ομολόγησε
ποιο είναι αυτό το αγόρι
που με θέλει ζωντανή.
Στη τσέπη μου άφησε λίγο από το σάλιο του,
στο σάλιο του άφησε λίγα από τα φιλιά του,
εγώ στα μπάρς,
τσουγκράω με τους γλάρους στην υγειά μου,
το δάκρυ μου θυμίζει πίξελ
και το μπορντό μου το κραγιόν
συνήθως παύει να σημαδεύει
στο έβδομο ποτήρι.
















21
δυο ένα
  δυο σ'ένα

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

οικο(α)γένεια.

Οικογένεια
τι;χα,
καμία οικογένεια
κι αν μιλήσεις για του άλλου
μεγάλη αγένεια.
Όχι καμία οικογένεια,
κανένα λάσο γύρω από το λαιμό μου
αλλά πόσο ωραίο
είναι μερικές φορές
να σε δένουν.


Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Ειμεθισμένη.

Αραγε σα μεθάς τι κάνεις;
Το θυμάσαι τονομά μου 
ή ρωτάς άλλα και μαθαίνεις;
Κι άραγε μεθάς με ουίσκια σκότς και τέτοια
ή σε κερδίζει το φεγγάρι;

Την αγκαλιά μου μεθυσμένος την θυμάσαι
και το άρωμά μου θα το αναγνώριζες
εύκολα πιστεύεις;
Άραγε σα μεθάς
με ψάχνεις ή με διώχνεις
και θα με φίλαγες με αυτό το στόμα
γεμάτο αλκοόλ τσιγάρο;

Άραγε μεθάς ποτέ για μένα
ή ερωτεύεσαι μπλουζάκια τιραντέ;
Τόνομα μου μωρό μου το θυμάσαι
σα μεθάς και το ψευδίζεις μεθυσμένος
ή ξεγυμνώνεις με τα μάτια σου;

Την γεμίζεις την ατζέντα κάθε βράδυ
ή θα ευχόσουν να ήταν η πλάτη μου
το πρώτο πρωινό
φωτογραφικό σου ντοκουμέντο;

Σύντομα θα πιεις και πάλι,
ας είναι αυτό το ποίημα μου
παγάκι στο ποτό σου.

Πάρτο με το στόμα σου
και δώστο σε μια άλλη
ή άστο εκεί να λιώσει

και πιες με μονορούφι.












ο μόνος
λογος.

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

Αν(τ)έχω.

Δεν είμαι κορίτσι από σπίτι.
Δεν είμαι κορίτσι για σπίτι.
Είμαι κορίτσι από σπίτι σε σπίτι.
Ο δάσκαλος μ' ανάγκασε να γράψω με το δεξί
μα γώ κρατώ το πιρούνι απ' την άλλη.
Αν μου δώσεις κανέναν καλό λόγο να χαμογελάσω
να δεις που' μαι πιο όμορφη,
αλλά πρώτα πρέπει να μου δώσεις
κανέναν καλό λόγο ,που να πάρει
και να δεις που θα λάμψουν
και τα μάτια μου ακόμα, να πούμε.
Κι αν με θυμώσεις,
ωχ αν με θυμώσεις θα σας πάρει
όλους ο διάολος θα σας πάρει και τα ρέστα,
ταξιδεύω ινκόγκνιτο αχ πως
μ' αρέσει σαν λες το Σαν Φρανσίσκο Φρίσκο
μα κάθε που σε ψάχνω ποτέ μου δε σε βρίσκω,
α να κι ένας καλός τενίστας
κάθε που του πετάνε το μπαλάκι
το πετάει πίσω αλλά μόνο πίσω το πετάει,
στο ρεζουμέ κιόλας ποτέ δεν ήμουν καλή αθλήτρια
προτιμώ τις καταχρήσεις
άσε που αυτά τα κοντά λευκά σορτς
μου φαίνονται και πολύ γελοία να πούμε.

Μπίλυ βάλε άλλο ένα

κοντεύω το δέκατο τρίτο
κι αν θες να κλείσεις θα πάω στον πειρατή
να με κάνει πάλι ναυάγιο με τις ιστορίες του.
Απ' ώρα σ' ώρα η Γιολάντα ψοφάει
κι έχει πιάσει νέκρα
μυρίζει η Ανεξαρτησίας 
η Καλλαρη καμένους κροτάφους.
Πάω μια βόλτα
κι αν ξεχάσω να πληρώσω
δικό σας παιδί είμαι ,μη χαλιέσαι ,
απ' ώρα σ' ώρα η Γιολάντα ψοφάει
κι εγώ τελειώνω μ'ολαυτα.
Απόψε το τραγούδι θα είναι αγκαλιά.

σε μελωδίες κάλπικες χορεύουνε τα λόγια μου

κι ένας σκίουρος μου κλέβει τα τσιγάρα.
Ο κόσμος πάει για ψάρεμα
οι ερωτευμένοι ξεψειριάζονται 
κι εγώ λέω να πάω
να γράψω κανα ποίημα.