Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Πολύ άσχολ είσαι.


Στεκόμουν πίσω από μια κολόνα
και έψαχνα τα τσιγάρα μου,
αλλά που να τα βρω
έτσι πουναι η τσάντα μου,
κι ένας που του έμοιαζε
έσκυψε σχεδόν μπροστά μου
για να δέσει τα κορδόνια του,
για να μη σκοντάψει φαντάζομαι.
Ήμουν έτοιμη να του ρίξω μια κλωτσιά
που τέτοια δεν έχει ξαναφάει,
έτσι, γιατί μου τον θύμισε.
Βρήκα τα τσιγάρα μου,
άναψα ένα πριν του τη σκάσω,
έτσι, για να δώσω εφέ στη κλωτσιά,
αλλά γαμώτο μου δε πρόλαβα.
Το έκανε μια άλλη 
κι αυτή έτσι, με δύναμη.
Και εκεί κάπου ανάμεσα κολόνας 
και κλώνου κατάλαβα
πως έχει πληγώσει κι άλλες,
ο αλήτης,
με τον ίδιο τρόπο φαντάζομαι.
Γύρισα σπίτι 
με νεύρα που δε πρόλαβα,
και τον είδα στη γωνία του κρεβατιου,
πάλι να κοιμάται.
Έβγαλα τα ρούχα μου 
και έπεσα για ύπνο

στο σαλόνι.



Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

Τπτ


Δεν αγγίζουμε τίποτα,
προσοχή σπάει.
Τιμωρία
με το ένα πόδι στη γωνία
παιδί που δεν έφταιξε
να μαθει την αλφάβητο
ορθά και οχι ανάποδα,
έλλειψη κοινωνικής αποδοχής
το μικρόβιο 
και τώρα θεραπεία.
Φωνές/φωνάζω/ας φωνάξουμε
να ουρλιάξουμε
να κρεμαστούμε απο κραυγες
απο φωνητικές χορδες
απο παντου απο
πουθενα απομένα
μενανε
δυο δεινόσαυροι που παγώσαν
απτο κρυο περιμένοντας
το τέλος του κόσμου,σιγουρα.
Λογικη η ένταση
όταν περιμένεις 
αυτό
με το κρυο και το τέλος.
Αλλαγοράσανε
λουλούδια
απαυτα που ανθίζουν μόνο το χειμώνα

όσο εγώ τρώω τα νύχια μου
κι όσο αυτά μακραίνουνε.







Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Προπολλούπροειδο ποίηση.


Στο αγόρι μου 
αρέσουν τα τακούνια,
αλλά εγώ δε τα φοράω
και μάλιστα αν τα φόραγα
θα θελα μόνο να τα φόραγα,
για να τα βγαζα
και να του τα 
σκάσω στο κεφάλι/τατακούνια
κους εκεί
κιαρέσουν γενικά,
να στο σταυρό που σου κάνουν,
να στο σταυρό που κουβαλάνε,
να στο σταυρό που τους κρεμάσαν
κιαυτό είναι
προπολλουπροειδο ποίηση.
Γεμίσαμε κοινωνικούς καπνιστές,
μέσα στον κοινωνικό αλκοολισμό
τους
αλλά ναι ρε γαμώτο,
γαμώτο,
έφερα εξάρες,
ναι ρε γαμώτο,κέρδισα!
Ένα κορίτσι σηκώνει τα χέρια του,
μια βόμβα πέφτει στον ωκεανό 
και πριν πνιγεί σκάει
μπαμ,

μια γοργόνα αυτοκτονεί
ξεβράστηκε από το κύμα και ταλάτι,
ένα λιοντάρι
την βλέπει 
αλλά δηλώνει χορτοφάγος.





Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2013

Φοβ α να μαι.

Φοβάμαι τα δάση,
αυτά τα σκοτεινά δάση
γιατί αρκούδες και λύκοι πεινασμένοι,
πεινασμένοι
θα θελήσουν να με φάνε.

Φοβάμαι τα προδομένα όνειρα,
που θα βαρεθούν να περιμένουν και 
ένα ένα,
ένας ένας,
θα μου τα κλέψουν.

Φοβάμαι το κόσμο αυτό
που μια μέρα,
χωρίς έναν λόγο ακόμα,
θα σταματήσει 
την μουσική από τα ραδιόφωνα.

Μα πιο πολύ φοβάμαι τους ανθρώπους,
αυτούς που αγαπάω τόσο,
πως θα με αφήσουν μόνη,

να αναπνέω νερό

και να πίνω οξυγόνο.




Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

Δε ξέρω πως πληρώθηκες.


μας πέσαν από τους τοίχους 
τα χαμόγελα 
που έδινες 
χέρι χέρι και 
μπέσα 
μέσα στον ύπνο μου
και κρέμασα τα φρύδια σου
αλλά τι να κάνω κι εγώ

και τα βράδια διαλύονται
σκοτώνονται
που πήγε η αδιάφθορη
στον έρωτα δοσμένη
αφοσίωση ολοδικιά σου μια
πλην πλέον

και μου γεμίζεις
τις νύχτες με ποτά για να ξεχάσω
εγώ και τα λαϊκά τραγούδια
που τόσο σιχαινόμασταν
και τόσο στίχο στίχο
γράφουν ποίηση
καλύτερη από τη καλύτερη δική μας
καζίνο και πούρα

και κοίταξε τι ωραία που πέφτω
τι ωραία που πέφτω
τι ωραία
που πέφτω

δεν ξέρω πως πληρώθηκες
γιατί είσαι και καλός
αλλά να ξέρεις

πίσω από κάθε σημαντικό άντρα
μια δυναμική γυναίκα


πέφτει,





Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Σημειώ νο επαφή.


Σε όλα τα σώματα του κόσμου
υπάρχει σημείο
με συντεταγμένες
μάλιστα,
όπου
κρύβονται όλα τους τα μυστικά.
Οι δικές σου ποιες είναι
γαμώ το κεφάλι μου;

Φέρνω το κορμί σου βόλτα
με την μύτη μου
μπα
δε μυρίζεις τίποτα
παρα όμορφα
ειδικά πίσω από το αφτί
και εκεί
κάτω.

Σε σκανάρω με τα μάτια μου
μόνο δέρμα τρίχες
σημάδια,
ωραίο θέαμα
σταματάω να ψάχνω.

Σε πασπατεύω εδώ κι εκεί
σε γυρνάω μπρούμυτα
μου γυρνάς ανάσκελα
σ' αγγίζω μ' αγγίζεις ε

καλά,

κάθομαι στο γραφείο μου
σαν επιστήμονας και σκέφτομαι
που είναι ο διακόπτης
να γεμίσω με φως
αυτό σου το μυστήριο
και μετά φεύγεις
και στο τηλέφωνο
να μου λες μόνο
"τι έχεις;".

Αναρωτήθηκα
γιατί
απλά δε σε ρώταγα.

Και τώρα αναρωτιέμαι
γιατί
απλά δεν σε άκουγα.





Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Οχι,παραμύθια.


Τα πιο μοναχικά παιδιά
αγαπάνε τα πιο παιδικά παραμύθια.
Έτσι κι εγώ είπα να του διηγηθώ ένα.
Το παραμύθι πήγαινε κάπως έτσι

φτωχός,παλάτι,πύργος
δράκος,πριγκίπισσα,γάμος
και επειδή ξάναψα
που τον είδα έτσι κοιμισμένο
το έτρεξα λίγο 
στην πρώτη νύχτα που τα βρήκανε.

Ο πρίγκιπας την πετάει στο κρεβάτι
βγάζει τα παντελόνια του
-αυτός να μην ξυπνάει-
την γδύνει και ξαπλώνει πάνω της
της γλύφει τον λαιμό
-αυτός να μην ξυπνάει-
και μπαίνει
και μπαίνει μέσα στην πριγκίπισσα
και αυτή να ουρλιάζει σεξουαλικά στο αφτί του
"σ' ευχαριστώ που με έσωσες"
-αυτός να μην ξυπνάει-
μετά βαρέθηκα
τον πήρα αγκαλιά ενώ κοιμόταν

και σκέφτηκα τα υπόλοιπα
καλά ήταν.
Αφιερωμένο

στα αγόρια που αγαπάνε όλα τα κορίτσια

και στα κορίτσια που αγαπάνε όλα τα αγόρια.


Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013

he μον ας.


Χωρίσ αρσενικό
να μου μπλέκει τα μαλλιά
οι εποχές αλλάζουν
πόσο κρύο
μόνο η ρώγα μου το ξέρει.

Πιες έναν ζεστό καφέ
με τα δυο σου κρύα χέρια
εγώ θα στο σερβίρω
σε μένα το πληρώνεις.

Το σώμα μου
να διώχνει την καλοκαιρινή του διχρωμία και

τι παιδί κι αυτό (;)
πολύ χειμωνιάτικο δεν βρίσκετε (;)
βρίσκω την ειρωνεία να έρχεται
στ' ότι φεύγει και έρχεται

χειμώνας.


Κυριακή.


Κυριακή.
Τα αγόρια φοράνε τα αθλητικά τους
και συζητάνε για ποδόσφαιρο.
Τα κορίτσια πίνουν καφέ, κουτσομπολεύουν 
τα αγόρια που φοράνε τα αθλητικά τους
και συζητάνε για ποδόσφαιρο.
Τα περιστέρια κουτσουλάνε γριές
που ξεχάστηκαν σε κάποιο παγκάκι.
Γριές ξεχασμένες σε κάποιο παγκάκι
ανακρίνουν περιστέρια
για να βρουν ποιο τις κουτσούλησε.
Οι άνθρωποι προσεύχονται
αλλά η μέρα δεν φτάνει,
πολλές οι αμαρτίες.
Εμένα η μέρα με βρήκε στον καναπέ
να βλέπω το "Ποτέ την Κυριακή".
Τίτλοι τέλους και αναστέναξα.


Λατρεύω να αναστενάζω
τις Κυριακές.


Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Μαλάκας.


Είχα αργήσει και έτρεχα μέσα
σε βροχή από αυτές
που όποιος βιάζεται μοιάζει 
με σταγόνα στεγνή
και φτάνω
και βγάζω
και βάζω
τα τακούνια μέσα
σε σακούλα πλαστικιά
ζητώ ζάχαρη μέσα
δυο κουταλάκια καφέ
λίγο γάλα πάντα
αναμονή αναμονή
και πίνω
και με καρφώνει
η σερβιτόρα μέσα
από τους φακούς της
επαφής
-δεν θα έρθει/φύγε-
τι είναι αυτά που λέει
κατέβασα τα βλέφαρα
και τον σκέφτηκα
έξω στην βροχή καπνίζοντας να με κοιτά μέσα
από τη βρώμικη τζαμαρία
και ακόμα και μαλάκα τον σκέφτηκα
σηκώθηκα δεν πλήρωσα
τι μαλάκας θεέ μου
και φτάνω
και βγάζω
και βάζω
στα σκουπίδια τα τακούνια
και βρέχει ακόμα 
και φεύγω 
και καπνίζει
και μονολογώ
και με παρηγορεί
ο Πεσσόα του 
που γράφει πως

ο μαλάκας
είναι η τιμιότερη ερωτική έκφανση

πάλι αυτός τον σώζει







Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Κανείς.


κανείς δεν φταίει κανείς
πίσω δεν 
κοιτάει κανείς
το σώμα μου σε ψάχνει
κανείς δεν
ξέρει να μου πει
κανείς
να μην τ' αγγίξει κανείς
δεν μιλάει κανείς 
να μην όχι δεν
κανείς.
και συ ο κανείς
τι να κάνεις




Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Χαρτο παίκτες.


Σκοτάδι,κόκκινο νέον η ταμπέλα,
τσόχα καταπράσινη,
δυο χαρτοπαίκτες.
Χαμηλά ποτήρια ανάγλυφα
σκούρο υγρό καφέ
ουίσκυ ρούμι ένα.
Μάσκες αντι ηλίου γυαλιών
παίζουν για να χάσουν.
Κινηματογραφικό πλάνο,
εδώ και εκεί ντυμένοι στα λευκά
κομπάρσοι.

Όλα είναι χρώμα.
Όλα είναι μπλόφα.

Και όμως τα ανοίγουν όλα,
ο Ερωτας δίπλα στην ομπρελοθήκη
χορεύει και ουρλιάζει.
Σηκώνονται
για την τελική συνηθισμένη χειραψία,
αλλά όχι.
Ξυπόλυτοι ανεβαίνουν στο τραπέζι
ρίχνουν βέλη στον Ερωτα
και πετάνε τις προσωπικές τους τράπουλες
στον αέρα γελώντας.
Μια τρύπα στις κουρτίνες
βάζει τον πρωινό ήλιο στο δωμάτιο,
ένα φορτηγό κορνάροντας
σταματάει την μουσική.
Ολοι έχουν φύγει,
οι χαρτοπαίκτες υποκλίνονται.
Ο ένας βγάζει απο το μανίκι 
άσσο κούπα και κόκκινη κορδέλα
και ο άλλος την μάσκα του.
Ασήκωτη ειλικρίνεια ξημέρωνε
καθώς το παραλίγο

θα ήταν πάντα χειρότερο απο το καθόλου.



Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013

Δίπλα σ' όλ' αυτά.


Δίπλα σε πορνόγερους
και οινοπνεύματα
στο σκοτεινό Τέξας
στα μπορντό ηλιοβασιλέματα.
Δίπλα στα μεγαλύτερα όργια
στις πιο μικρές καρδούλες
στα πιο γλοιώδη φιλιά.
Στα πατώματα που κολλάνε από μπύρα
στους καθρέφτες γεμάτα αποτυπώματα.
Δίπλα σε ανήλικα που βρίζουν
σε εσώρουχα που φαίνονται
εκπληκτικά πρόστυχα
στα παραισθησιογόνα βλέμματα
στα φτηνά ναρκωτικά.
Δίπλα σε ανθρώπους που παίζουν κυνηγητό
σε φανάρια χαλασμένα
σε σφηνάκια αγκαλιάς.
Δίπλα σ'όλ'αυτά
εγώ θα χαμογελάω.
Καλά εσύ
δεν βλέπεις
πόσο δεν έχει πεθάνει ο ρομαντισμός

ακόμα;


Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013

δυο μηδεν

Πήγα στο περίπτερο
ε και θυμήθηκα πως
σήμερα έχω γενέθλια.

Ε και άνοιξα μια μπύρα στο μπαλκόνι
για την πάρτη μου.
Μήπως
ήρθε η ώρα να μεγαλώσω;

Στο πάνω διαμέρισμα ένα ζευγάρι χώριζε
στο από κάτω ακουγόταν μόνο η τηλεόραση.

Ε και είπα
να τ' αφήσω για την ώρα.

Ε και ξαναπήγα στο περίπτερο
να πάρω τσίχλες γεύση φράουλα.
Στην πρώτη φούσκα
σκέφτηκα πως τα χρόνια 
είναι σαν τους ανθρώπους.
Βλέπουν φως και μπαίνουν.

Ε,

μετά συνέχισα να κάνω φούσκες.



Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

5.000 χ.λ.μ


Πάνω στην μοτοσικλέτα
με τους χαλασμένους καθρέφτες,
τρέχουμε να πάμε στο σπίτι που δεν έχουμε.

Σαν ακροβάτες ισορροπούμε πάνω,
στην διπλή γραμμή του δρόμου
και
κάνουμε κατακόρυφο
για να δούμε τους οδηγούς ανάποδα.

Πολύ κέτσαπ έχει το ηλιοβασίλεμα
-αγάπη μου-.
'Ισως ο θεός έφαγε φαστ φουντ
ενώ εμείς πηδιόμασταν στην τουαλέτα
του ίδιου μαγαζιού.
-εμείς-.

Εμείς κολλάμε αφίσες σε άδειους δρόμους
για συναυλίες ανύπαρκτες
και αντί για κόλα
βάζουμε σάλια.

Εμείς φωτογραφίζουμε τα γυμνά μας πόδια
στα ξύλινα πατώματα
γεμάτα χλωρίνη.

Εμείς οδηγάμε ήδη για εκεί
όπου δεν ξέρουμε αν θα φτάσουμε ποτέ.

5.000
χιλιόμετρα

5.000 Χαλασμένα Λεοπάρ Μανιτάρια
5.000 Χεσμένα Λαίμαργα Μπουλντόγκ
5.000 Χωρίς Λαιμό Μωρά

Τι σημασία έχει,αφού το ξέρουμε.
Αυτό που αξίζει
-αγάπη μου-
είναι αυτή η γαμημένη πινακίδα
που γράφει τον τόπο και όχι,
την απόσταση.

Υστερόγραφο: του 2011 :)




Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2013

(παρένθεση)


(ο κύκλος  χάνει τον δρόμο του
αθάνατο το σεξ 
γεννάει ζωή και ύστερα την παίρνει
γιατί τα μάτια να γυαλίζουν τόσο
μόνο όταν κλαίμε
μαύρο δάκρυ
το μολύβι ματιών που μου πούλησαν για αδιάβροχο
ας μας πνίξουμε
οι καλύτεροι
 ποιοι άλλοι 
εμείς
και να
με βλέπω μέσα από το τζάμι
ναι πολύ κλισέ
ξέρω
αλλά τι να κάνω
το κλισέ λέγεται και κλείσε
τα μάτια σου 
ένα χασμουρητό και τέσσερα πέντε ποτά
αβάνα κόλα στυμμένο
ραντεβού 
για να μην πας και να μην πάω 
μια κότα και ένας κόκορας)


Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

(.)


αν το καλοσκεφτείτε.
Γιατί γράφονται τα ποιήματα;
Άλλα για να προδώσουν ,άλλα για να προδοθούν,
ψιθύρισε ο ποιητής στον ερωτευμένο.

*Μιράντα Παπαδοπούλου.

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013

Ένα βράδυ που δούλευα.




Δούλευα
και το βράδυ εκείνο 
τίποτα δεν φάνηκε αλλαγμένο.
Ένα γεμάτο ποτήρι 
μου μίλαγε στον πληθυντικό 
και οι φίλοι μου κάπου έξω θα μεθούσαν.

Κάθε δύο τσιγάρα έψαχνα ρολόι.
Ύστερα προφανώς 
έψαχνα και τσιγάρα.
Ο μπάρμαν σκούπιζε 
κάποια αποτυχημένα ζογκλερικά
ενώ εγώ δούλευα.

Το μόνο που άλλαξε
εκείνο το βράδυ που δούλευα
είναι πως όταν έφευγα,
φόρεσα την τσάντα μου
στον αριστερό μου ώμο
για πρώτη φορά,αλήθεια,

α
και το φεγγάρι.


Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

Μαύρο φως.


Μια σκιά με ακολουθεί
μαύρο φως
τα πνίγεις όλα.
Τα πετραδάκια κλωτσιούνται,
οι ταμπέλες διατάζουν.
Μετράω τα φώτα 
εφτά.
Μετράω τους κάδους
τέσσερις.
Τον ψάχνω πίσω μου
και παίρνω τα "7-4¨ μου.
Αφαίρεση.
Όσα και να είναι
τα "σαγαπώ"
κερδίζουν τα ξενύχτια.


Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013

οκτα push.

Πού είναι το μυαλό μου;
Πού είναι τα πνευμόνια μου;
Όλα τα φώτα είναι αναμμένα εδώ μέσα δεν βλέπω τίποτα.
Κι εγώ χταπόδι.
Το ένα μου χέρι, κρατάει τσιγάρο.
Το άλλο
μοντάρει κουμπιά στον νιπτήρα.
Ένα άλλο ψάχνει κράκερς στην κουζίνα κι ένα άλλο,
ξύνει ένα άλλο
που το τσίμπησε κουνούπι.
Κάποιο άλλο
ανακατεύει ρούμι-COCA COLA
και ένα ακόμα
βάζει στο πλυντήριο μόνο τα μπλε ρούχα.
Το όγδοο είναι
 ,φυσικά,
στα πόδια σου ανάμεσα.
Και κάπου διάβασα
πως σε ένα χταπόδι τα πλοκάμια αγγίζουν 

τα 438 χιλιόμετρα.




Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Η Φωνή.

Τα λεπτά αγκαλιάζονται
ο χρόνος λιγοστεύει,
η αντίστροφη μέτρηση ξεκινάει.
Οι κόρες συστέλλονται,
το πλήθος σιωπά
και ιδρώνει.
Ο Χριστός φοράει κόκκινη γραβάτα,
η ορχήστρα παίζει.
Τα περιστέρια ευθυγραμμίζονται πάνω
σε καλώδια,
τα πυροτεχνήματα δυναμώνουν.
Οι ζίπο κλείνουν για τελευταία φορά
και ο αέρας κοκαλώνει.
Και επιτέλους η Φωνή:

"ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ
ΟΥΤΕ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΜΕΡΑ
ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ.
ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ.
ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΑΥΡΙΟ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ."

Με άλλα λόγια αύριο

πάλι με χανγκ οβερ.




*για τον συκάτοικο "ιάλοου"

Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Μπαρbar.

Η λάμπα αναμμένη στην γωνία,
ένα κορίτσι από την Κίνα μιλάει στον αγαπημένο της
στο μπαρ, τα σαξόφωνα φωνάζουν.

Θλιμμένη μουσική, ενώ το αγόρι με το άσπρο ζιβάγκο
πουλόβερ, pull-over,
ξελογιάζει τον μουσικό από την Πολωνία
που έχει μείνει μετά το πάρτυ.

Ο πόθος παραμένει, συνεχίζεται στην λάμψη
της νύχτας, αναζητώντας τον εραστή της
αχ πάμε,

να ψάξουμε 
ανάμεσα στα τσιπς και στα αγόρια
για τον τέλειο
τον άπιαστο εραστή

που δεν έρχεται μέσα
με τον φρέσκο αέρα και την θάλασσα
αλλά μένει σπίτι, κρυμμένος στα σεντόνια
μόνος, αχ ο απαίσιος πόνος

καθώς η μηχανή του ταμείου κουδουνίζει
και ο μπάρμαν διώχνει

τα μπουκάλια απ' το μπαρ.