Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

παρακάλια.

τις τσιμεντένιες μας ζωές
να τις ποδοπατήσουμε λέω, με 
κόκκινα καουτσουκ παπούτσια πλαστικά
ανακυκλώσιμοι,
στα μυαλά μας τα σπιρτόκουτα
που καίμε τις σκέψεις μας τις καλύτερες
με αναπτήρες κάπου στις 5 το πρωί.
να
πιούμε με σφηνάκι τα
στραβά χαριτωμένα μας χαμόγελα,
αυτά που μας είπαν μετά απο γαμήσια
πως μας ομορφαίνουν και
με ασανσέρ να κατέβουμε
στο σινεμά των τεκτονικών πλακών
του εδάφους να πάμε,
για να γελάσουμε υστερικά
και να χορέψουμε τόσο αργά

με μάτια που χαϊδεύουν τα δάχτυλά
των άλλων και με δάχτυλα,
που σφουγγαρίζουν τους μανδύες
των ματιών μας,
ναφηγηθούμε τα παρελθόντα μας
σε μέλλοντα χρόνο 
με ψέμματα και φαταλιστικούς
αναστεναγμούς.
να αποθεώσουμε το ανόημα
του χρόνου πάλι, και να ορκιστούμε
αιώνια καθημερινή αυτοκτονία
στο καναπέ του λιβινγκ ροομ
ανάμεσα από καλοριφέρς και πολυθρόνες.
να κατουρήσουμε τις καρέκλες και τα κρεβάτια
αναγκασμένοι να κουβαλάμε 
τα σλιπινγκ μπαγκς σε στάσεις λεωφορείων
σε μπανιέρες ψυχιάτρων, σε καταπακτές εκκλησιών
και σε θέατρα.
τη καλύτερη παράσταση πρέπει να δώσουμε
ουρλιάζοντας, το μονόλογο του ύπνου
το μανιφέστο του αυνανισμού
τον εθνικό ύμνο της τυχαιότητας
την προσευχή της αμαρτίας.

ναι,
να τα κάνουμε όλα αυτά
γιατί βαρέθηκα πολύ
τα ίδια και τα ίδια.
Κιαν πάλι, εσύ είσαι κουρασμένος σήμερα
πάμε να μου κάνεις έρωτα,μόνο τότε 
τα ξεχνάω όλα αυτά 
τα παρακάλια.



Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

μπαρς και μυρμηγκοφωλιές.

γουλιές και σταγόνες νύχτας στα
μπαρς
δεκαξι βήματα κάτω από τη γη
τα μυρμήγκια τραγουδάνε
για τα ανθρώπινα δικαιώματα
παρόλαυτα
πεθαίνουνε συνήθως 
απο σόλες αθλητικών παπουτσιών,
είμαστε ηφαίστεια
καυτών ιδεών
παρόλαυτα
πεθαίνουμε συνήθως
πάνω σε βουνά παγωμένης βότκας.
έσταξα και σήμερα 
πάνω στο μέτωπό σου
τα κόκκινα μου σάλια.

στην οδό Γιαννιτσών πάλι
οι πουτάνες κουνάνε λευκές σημαίες
με τα λευκά τους μούτρα παγωμένες
μες στη βότκα, μες στη κο
καταλάθως κοίταξα μια στα μάτια
πριν πάω σε κανα μπαρ,
να κοκκινίσω το στόμα μου 
με καμπάρι κι έρωτα.

μέχρι να φτάσω πάτησα σίγουρα 
κάμποσα μυρμήγκια
μα δεν ένοιωσα τίποτα.
έκατσα κανα δίωρο
και πήγα σπίτι,
δεν ήταν η μέρα μου απόψε.





Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

κάπνισμα και τοστ.

Σε μιάλλη ζωή
θα ήθελα να ήμουνα τασάκι
νακουμπάς το τσιγάρο σου το πρώτο
ή
θάθελα ναμουν
η τρύπα στη κάλτσα σου
την διαφορετική απτάλλο πόδι
ή ναμουν
το λευκοσπιντο βρακί σου
που αγκαλιάζει την απογευματινή σου κάβλα
και τη σφίγγει.
θα μπορούσα ίσως ναμουν
ένα κομμάτι μουσικής
που έγραψες βιαστικά σενα χαρτάκι να θυμάσαι
ή ένα κομμάτι τόστ γαλοπούλας με τυρί,
ταγαπημένο σου.

μα καταλήγω σαυτή τη ζωή
να γυροφέρνομαι
πάντα απλά εγώ
κιαν κάπου κάπου δε σου κάνω,
ε τοτε κιεμένα
δε μαρέσω και πολύ.




αυτοτοβρηκαεδω.

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

γαρείδες;

Άνια έλα
έχει να φάμε γαριδομακαρονάδα,
δεν είναι πολύ καλή
για την ακρίβεια
είναι μια θαλασσινή αποτυχία,
ένα σωσίβιο που τρύπησε
και μπορεί και να μας πνίξουν
όλα αυτά

έλα να βουτήξουμε με το ένα μας χέρι
που κλείνει σφιχτά τις μύτες
δε θα πάρουμε μυρωδιά
το πότε θα τη φάμε.

και σκασμένες μετά να πάμε για δουλειά
γρήγορα πάμε γρήγορα,
όλοι αυτοί

πάλι διψάνε.


Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

χωρίς.

ανάμεσα στο σε θελω
και στο θαθελα ,υπαρχει ενα τζιντονικ δρομος αναμεσα
στοσε μενα και στο ποτο μου υπαρχει ενας μαλακας
που κανει τη δουλεια του σαν δημοσιος υπαλληλος
θελει απο μενα
ακομα και λογαριαμο δεης
για να μεμε θυσει

αποψε κοιταω παλι πανω
μα βλεπω για αλλη μια φορα τις σολες
απτα παπουτσια μου
να χαιδευουνε το σφυριγμα ενος σκατογερου
που κοιτάει γυμνούς ασταγάλλους γυναικών

χθές ειδες στον ύπνο σου ένα περιστερι
βρωμερο να με απολαμβανει τριβόταν
στα πόδια μου
οι φτέρνες μου γίναναν γωμολάστιχες
πρέπει να φοράω καλύτερα παπούτσια πρέπει
να πατάω βαθύτερα στο έδαφος
 είδα στον ύπνο μου πως πέθανα

γεννιέμαι ντυ μένει με ταγέρ
και με σερβίρει ένας μαλάκας
τζιν τόνικ στυμμένο
με κάμποσο πάρτα
πάλι

όταν λοιπόν θα σταματήσω αυτό
το παιχνίδι μετα αλκοολ και όνειρα
θα ξυπνήσω
νυσταγμένη μες στη νύχτα
και τότε
αυτός ο σκατόγερος θαχει
βιασει όλα τα περιστέρια
κι ολοι οι δημόσιοι υπαλληλοι
θαχουν παραιτηθει.

όταν θα φυγω αποδω
όλα θαναι λογικά λογικότατα,
ένα ακόμα σπίτι ενα ακόμα μαγαζι
κώμα χρόνου
μια ακόμα
γλυκιά θεσσαλονίκη.



-



.(κακογραμμένο κακομεθυσμένα κάποιο βράδυ με αφορμή αυτό το φοβερό
χου αμ αι κιντινγκ. ευτυχως μου το θύμισε την επομένη και ξαναδιάβασα και το αυτο και το εκείνο.)

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

υγρο·ποίηση.

Οταν ο ήλιος μας καίει
                             και μεις
                             λιώνουμε · τουλάχυστον
τα υγρά ανακατεύονται πιο εύκολα
                                      πιο εύκολα
κι εμείς ανακατευόμενοι γινόμαστ1.
Στο ντεμί της μέρας
       φουλ καναπεδίσια ρευστότητα
       και σεξτρεμιστικοί σε ξάτμιση.
Κι όταν φωτίζει τάλλο -δηλαδή
το φεγγάρι,
εκεί που το αλκόολ της τόσης
                            αφυδάτωσης
μας χαϊδεύει στα σβέρκα
ε τότε,
σαν σε ποτήρια
χυνόμαστε πάνω σε κρεβάτια αφρολέξ
με ιδρώτα να φουσκώσουν.
Αυτά τα ολοήμερα
πολύ ταπολαμβάνω

κι όταν θα πηγαίνουν όλοι θάλασσα
να δροσιστούν εντέλει,
μεις θα τελειώνουμ αχόρταγα
τα καλαμάκια
όλων των σουπερ μάρκετς.