Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

κάπνισμα και τοστ.

Σε μιάλλη ζωή
θα ήθελα να ήμουνα τασάκι
νακουμπάς το τσιγάρο σου το πρώτο
ή
θάθελα ναμουν
η τρύπα στη κάλτσα σου
την διαφορετική απτάλλο πόδι
ή ναμουν
το λευκοσπιντο βρακί σου
που αγκαλιάζει την απογευματινή σου κάβλα
και τη σφίγγει.
θα μπορούσα ίσως ναμουν
ένα κομμάτι μουσικής
που έγραψες βιαστικά σενα χαρτάκι να θυμάσαι
ή ένα κομμάτι τόστ γαλοπούλας με τυρί,
ταγαπημένο σου.

μα καταλήγω σαυτή τη ζωή
να γυροφέρνομαι
πάντα απλά εγώ
κιαν κάπου κάπου δε σου κάνω,
ε τοτε κιεμένα
δε μαρέσω και πολύ.




αυτοτοβρηκαεδω.

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

γαρείδες;

Άνια έλα
έχει να φάμε γαριδομακαρονάδα,
δεν είναι πολύ καλή
για την ακρίβεια
είναι μια θαλασσινή αποτυχία,
ένα σωσίβιο που τρύπησε
και μπορεί και να μας πνίξουν
όλα αυτά

έλα να βουτήξουμε με το ένα μας χέρι
που κλείνει σφιχτά τις μύτες
δε θα πάρουμε μυρωδιά
το πότε θα τη φάμε.

και σκασμένες μετά να πάμε για δουλειά
γρήγορα πάμε γρήγορα,
όλοι αυτοί

πάλι διψάνε.


Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

χωρίς.

ανάμεσα στο σε θελω
και στο θαθελα ,υπαρχει ενα τζιντονικ δρομος αναμεσα
στοσε μενα και στο ποτο μου υπαρχει ενας μαλακας
που κανει τη δουλεια του σαν δημοσιος υπαλληλος
θελει απο μενα
ακομα και λογαριαμο δεης
για να μεμε θυσει

αποψε κοιταω παλι πανω
μα βλεπω για αλλη μια φορα τις σολες
απτα παπουτσια μου
να χαιδευουνε το σφυριγμα ενος σκατογερου
που κοιτάει γυμνούς ασταγάλλους γυναικών

χθές ειδες στον ύπνο σου ένα περιστερι
βρωμερο να με απολαμβανει τριβόταν
στα πόδια μου
οι φτέρνες μου γίναναν γωμολάστιχες
πρέπει να φοράω καλύτερα παπούτσια πρέπει
να πατάω βαθύτερα στο έδαφος
 είδα στον ύπνο μου πως πέθανα

γεννιέμαι ντυ μένει με ταγέρ
και με σερβίρει ένας μαλάκας
τζιν τόνικ στυμμένο
με κάμποσο πάρτα
πάλι

όταν λοιπόν θα σταματήσω αυτό
το παιχνίδι μετα αλκοολ και όνειρα
θα ξυπνήσω
νυσταγμένη μες στη νύχτα
και τότε
αυτός ο σκατόγερος θαχει
βιασει όλα τα περιστέρια
κι ολοι οι δημόσιοι υπαλληλοι
θαχουν παραιτηθει.

όταν θα φυγω αποδω
όλα θαναι λογικά λογικότατα,
ένα ακόμα σπίτι ενα ακόμα μαγαζι
κώμα χρόνου
μια ακόμα
γλυκιά θεσσαλονίκη.



-



.(κακογραμμένο κακομεθυσμένα κάποιο βράδυ με αφορμή αυτό το φοβερό
χου αμ αι κιντινγκ. ευτυχως μου το θύμισε την επομένη και ξαναδιάβασα και το αυτο και το εκείνο.)

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

υγρο·ποίηση.

Οταν ο ήλιος μας καίει
                             και μεις
                             λιώνουμε · τουλάχυστον
τα υγρά ανακατεύονται πιο εύκολα
                                      πιο εύκολα
κι εμείς ανακατευόμενοι γινόμαστ1.
Στο ντεμί της μέρας
       φουλ καναπεδίσια ρευστότητα
       και σεξτρεμιστικοί σε ξάτμιση.
Κι όταν φωτίζει τάλλο -δηλαδή
το φεγγάρι,
εκεί που το αλκόολ της τόσης
                            αφυδάτωσης
μας χαϊδεύει στα σβέρκα
ε τότε,
σαν σε ποτήρια
χυνόμαστε πάνω σε κρεβάτια αφρολέξ
με ιδρώτα να φουσκώσουν.
Αυτά τα ολοήμερα
πολύ ταπολαμβάνω

κι όταν θα πηγαίνουν όλοι θάλασσα
να δροσιστούν εντέλει,
μεις θα τελειώνουμ αχόρταγα
τα καλαμάκια
όλων των σουπερ μάρκετς.





Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

κτελ εος.

στο γκισε πάλι είχε κόσμο.
μπροστά μου μια βαλκάνια ψάχνει
σε σακουλίτσα τροφίμων το διαβατήριο της.
η δύση πορτοφόλι
τα βαλκάνια πλαστικό.

έφτασα στα κτελ κανα μισάωρο νωρίτερα
απο την ανυπομονησία μου να φυγω,
δέκα κατουρήματα ναριχνα
πάλι θα προλάβαινα.
έχει ζέστη και βρωμάει όπως πάντα
κάθομαι κοντά σεναν στρατιωτικό που
μοιάζει να ναταρέσουνε τα ρούχα του,
οι βλάκες φαίνονται απτη φάτσα.

απο ταριστερα μου μια σκατογρια
που μιλάει μόνη της ενω
ένα κοριτσάκι της wind θέλει να της δωσει νουμερακι
ε
τοχουμε χασει τελειως.

απέναντι ενας μάλλον-δραπέτης-θαναι,
βηχει λες και
θα γεννήσει κανα σατανά απο το στόμα,
σισα ένα ευρώ
έχει εναν σάκο ξεσκισμένο μαζί του και μια γκόμενα
που σίγουρα δεν είναι μόνο δική του δηλαδή
τρώει τα νύχια της,
τζαμπα ταβαψε.

τέλος, απο πίσω μου
ένας πολυ κοντός χιψτερ.
οι πολυ χιψτερ τυποι μου θυμίζουν
πλαστικοποιημένο κατάλογο σε ψαροταβέρνα.
ο κοντός φοράει ένα πουκάμισο με μοτίβο
σαν απο χορτί κρεοπωλείου,
καλό.

αν περάσω άλλη μια ώρα στα κτελ
θα μαζέψω λεφτά ναγορασω ελικόπτερο
ή
σκέφτηκα όταν θα ξαναπάω
να φορέσω γυαλιά 3ντι.
αν ειναι να τρελαθουμε δηλαδη
ας το κάνουμε με στυλ

ο οδηγός παίζει από αυτή τη μουσική
που επαναλαμβάνονται διαρκώς οι λέξεις
φιλί-βράδυ-φωτιά-εγώ-εδώ-λιώμα.
τον κοιτάω από τον καθρέφτη,
πάνχοντρος που μοιάζει λες και μαζί με τη τσίχλα του
να μασουλάει και τη ψυχή του,
δυναμώνει τη μουσική απότομα,
άρα μάλλον έχει αισθήματα.

κάτω από τη "τηλεόραση" κρέμεται
ένας βρώμικος τουίτυ,
λογικά θα έχουν δει τόσα τα μάτια του
που γι αυτό και κοιτάει δυστυχησμένος
τη γρια στη θέση νούμερο ένα.
ωρε γαμώτη ξέχασα τα ακουστικά μου,
για να δούμε τι θα κάνω τις επόμενες
3μιση ώρες α το βρήκα
ΤΙΠΟΤΑ

κι όμως,
μετά από τόσο βαριά διάθεση
και βαθιά ανθρωποπαρατήρηση
το ταξίδι ήταν μια χαρά.
σε κάθε χιλιόμετρο του δρόμου
το χαμόγελο μου ανέβαινε τα αντίστοιχα χιλιοστά.
όταν πια έφτασα,
ήμουν εντάξει.
χαιρέτησα ακόμα και τον οδηγό φεύγοντας.

έφτασα σπίτι κι έπεσα
σε μια τεράστια αγκαλια.
καλά ήταν μωρέ καικει τελικά
αλλά λεω να μη ξαναπάω για κάμποσο καιρό,

καλού κακού. 


 









Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

καβλοκαίρι.

Σηκώνομαι
από κομένες γκαβλωμένες α νάσαι κι αποκομμένες,
από το κόζμο σκέπσεις και σηκώνομαι.
Πολύ υγρασία στη μπόλη
πολύ κη γρασία η δικιά μου.
μπερδέψ αμε τη συγρασίες μας σαναλέμε.
Στο απέναντι μπαλκόνι,
η απέναντη πάλι σκου πήζει.
παραδίπλα στη σειρά δέκασέξυ βρακιαπλωμένα
ολόιδια μεταξύ τους,
εντωμεταξύ
γω βγαίνω στο μπαλκόνι να στεγνώσω
-οχι τίποτα παράλογο.
Η γειτόνισσα που σκουπeasy με κοιτάει με παράπονο,
σανα ζηταουτς
εναε βρω ευτυχία.η ματιά της θυμίζει
αμάνικους στα κτελ που κλαίν
κι εμείς κλάιν μάιν.
της απανταν τα μάτια μου επιθετικά
του τύπου
άντε ρωτεύσου με κανα τύπο.
μπαίνω υγρή ακόμα στο σαλόνι,
γιατί πάλι πρέπει να πάω στη δουλεία.
κει που ανάμεσα σε μπύρες και αναπτήρες
θα γράφω πίσω από κομμένες αποδείξεις
αποκομμένες αποδείξεις αγάπης γιασε.
κει που στο τέλος της βάρδιας,
της ταμιακής το ζήτα μου θα βγαίνει
πάντα μικρότερο από τα πόσά
που θαχω πάρει.